Τούτη τη ζωή
δεν μπορώ να την συγχωρέσω
δεν είναι τα ανθρώπινα βάσανα
ούτε τα σύννεφα τα αλμυρά
μήτε του χάους η ευλογία
να αγαπάω τα σκοτάδια
τούτη τη ζωή
δεν μπορώ να την συγχωρέσω
διότι με έβαλε να σκάψω
ως το τέρμα της ψυχής μου
ως εκεί που δεν πάει πιο πέρα
και με χέρια γυμνά και ματωμένα
να αγκαλιάσω αυταπάτες βολικές
τούτη τη ζωή
ποτέ δεν θα τη συγχωρέσω
μέχρι εκεί στα βάθη τα απύθμενα
έπρεπε να φτάσω για μιαν ελπίδα
ακέφαλη, παραπαίουσα, ασθενική
σκάρτη, και όμως τόσο αναγκαία
και ακόμη χειρότερα
έπρεπε να την φυλάξω ατόφια
σαν εύθραυστη πληγή, μιαν ελπίδα
μην τυχόν και μου ανοίξει
και μεταμορφωθώ από το αίμα μου
σε όσα μπορούσα και το είχα χρέος
για τούτη την άπιαστη ζωή μου.
–
γράφει ο Σωκράτης Α. Τσελεγκαρίδης
0 Σχόλια