Ο Γιώργος έχει μεγαλώσει πια. Πάντα στο περιθώριο της φιλίας και πάντα χωρίς συγχώρεση. Πόσο θα κουράστηκε! Μου θυμίζει τον Σάιλοκ απ’ τον Έμπορο της Βενετίας. Σε τόσους χριστιανούς ανάμεσα, ένα απομεινάρι εθνικό, ένας γέρος φρικτός κι αντιπαθής σε όλους. Τριγύρω του οι πολιτισμένοι, με τρόπους γεμάτους ευγένεια. Γι’ αυτό και δεν τον κλωτσάνε δεξιά κι αριστερά, σαν σκυλί. Λεπτοί άνθρωποι και μικρόκαρδος αυτός, που δεν νιώθει την ανωτερότητά τους. Το δάχτυλό τους ξέρει μόνο να δείχνει το πρόσωπό του. Ναι, τον δείχνουν κρυφά αυτόν, τον Εβραίο. Είν’ αυτός με το παχύ πουγκί που ‘χουν ανάγκη συχνά. Είναι το ίδιο το πουγκί! Σ’ εκείνον τρέχουν κάθε τόσο και χαίρεται για το κατάντημά τους, να ξεπέφτουν εκεί όπου φτύνουν!

Όμως, ποιος είναι πιο δυνατός; Ο ψεύτης Γιώργος ή η Ελευθερία που ‘χε την πίστη; Ξέρεις, Γιώργο, οι ψευτιές σου είναι ιδανικά και τα ιδανικά, αυτά ναι, είναι δύναμη! «Εν αρχή ην ο Λόγος». Το ψέμα σου ήταν η αλήθεια της. Γι’ αυτό έμεινες ένα τίποτα με γεμάτο πουγκί. Το λάθος της ήταν που πίστεψε πως ήσουν εσύ αληθινός. Ήταν η ίδια! Εσύ ήσουν απλά ο καθρέφτης της και δεν υποπτευόσουν καν τι κρύβει στην άλλη του πλευρά…

_

γράφει η Κλεοπάτρα Θανοπούλου