Η ίδια ποτέ δεν τον αγάπησε. Ήταν μόλις 18 χρονών από φτωχή πολυμελή οικογένεια. Εκείνος ευκατάστατος, πλούσιος στα 65 του. Προτιμούσε να είχε πεθάνει παρά να ζήσει αυτό τον εξευτελισμό και την ταπείνωση. Εκτός ότι της βίασε την ψυχή, της βίασε και το ίδιο το σώμα. Κοντά του η ζωή της έγινε κόλαση!
Ένα πρωί εκδιώχτηκε με τα κουρέλια που φορούσε και ξυπόλητη. Στην κοιλιά της κυοφορούσε το καρπό του μοναδικού άντρα που αγάπησε. Την έδιωξαν με πέτρες ξύλα και βρισιές. Βρήκε καταφύγιο σε ένα έρημο σπήλαιο, με συντροφιά τα ζώα και τα πουλιά, αλλά ελεύθερη! Πυκνά, τακτά την έβλεπαν ρακένδυτη να περιφέρεται με σκυμμένο το κεφάλι κρατώντας ένα ρακένδυτο παιδί.
Έχουν περάσει από τότε 30 χρόνια. Σήμερα η άλλοτε ρακένδυτη γυναίκα με το κεφάλι της ψηλά κατατέθει δάφνινο στεφάνι στον ανδριάντα του γιου της, του άλλοτε ρακένδυτου «μπάσταρδου παιδιού».
Είναι αυτό το «μπάσταρδο παιδί» που πήρε από το χέρι ένα ολόκληρο λαό ξεσηκώνοντάς τον ενάντια στον αποικιοκρατικό ζυγό, απελευθερώνοντας τον. Είναι για αυτόν που μιλούν σήμερα τραγούδια και ποιήματα.
Ο κόσμος χειροκροτεί! Υποκλίνεται σκύβοντας το κεφάλι στη μαυροφορημένη γυναίκα, η οποία πριν 30 χρόνια έφυγε ρακένδυτη και κυνηγημένη κουβαλώντας στην κοιλιά της ένας «μπάσταρδο παιδί».

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου