Σοφία Τσιαλίκη
Γαβριηλίδης
ISBN: 978-960-576-695-5

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Σόφιας Τσιαλίκη, «trilby» (Γαβριηλίδης, 2017), διακρίνεται από μία ποιητική ωριμότητα, όπως τούτη αποτυπώνεται στην έκφρασή της. Ξεχωρίζει το αφηγηματικό ύφος (ντιρεκτίβα λύτρωσης) ή με την πλούσια εικονοπλασία που φύεται με τη φυσικότητα της προφορικότητας, εμπλουτισμένης με ήπιες μεταφορές (λατινικά και πάρτι). Πάνω στις ελαφρές αλληγορίες η ποιήτρια εξυφαίνει και τις στοχαστικές τις διαδρομές (στρουθοκαμηλισμός β’, σουβενίρ, σαν να πήρε σχήμα).

Η Τσιαλίκη πειραματίζεται με το ύφος και τη φόρμα. Άλλοτε με μεγάλες συνθέσεις και άλλες φορές με μικρές (άπτερος νίκη, συνταγογράφηση επί πόνου, ντιρεκτίβα λύτρωσης, ισόβια πλάνη) ή με έμμετρη ομοιοκατάληκτη γραφή (στρουθοκαμηλισμός α’).

Σαν παραμυθική αλληγορία με ύφος που θεμελιώνεται στην οικειότητα του καθημερινού λόγου, το συναίσθημα διαχέεται ελεύθερα. Τούτο αναδύεται αβίαστα ισορροπώντας με τους παράξενους στοχασμούς περιορίζοντας ταυτόχρονα το μελαγχολικό ύφος (στρουθοκαμηλισμός β’, προικιά, κοπτική ραπτική, ξεβοτάνισμα, ισόβια πλάνη, μόνη και λογική, ελιξίριο όπως ελατήριο).

Οι εικόνες της σε συνδυασμό με τον αλληγορικό ποιητικό λόγο διαμορφώνουν μία λυρική διάθεση που γοητεύει τον ακροατή/αναγνώστη (ασπροπόταμος, prozac, τα γυάλινα αλογάκια). Σαν σε φιλμικό κάδρο η εικαστική της συμπλέκεται με το μήνυμα και το ύφος, εξακοντίζοντας το συναίσθημα στην καρδιά του κοινού.

Ο θρυμματισμένος στίχος υπηρετεί ακριβώς τούτη την ανάγκη (στρουθοκαμηλισμός β‘). Ελέγχει τον στιχουργικό ρυθμό και ταυτόχρονα τη συναισθηματική ένταση με την εμφάνιση που δίνεται στους μετεωριζόμενους στίχους/λέξεις.

Την ίδια στιγμή, μία σκηνική διάθεση διαχέεται στη συλλογή. Διαλογικά τμήματα (στρουθοκαμηλισμός 2, σουβενίρ) ή και το β’ πρόσωπο που διαμορφώνει ψευδοδιαλόγους (στρουθοκαμηλισμός α’, προικιά, σαν να πήρε σχήμα, prozac, Θεοφάνεια) συνηγορούν πλάι στους πρωτοπρόσωπους μονολόγους (πικρή αγκαλιά, συνταγογράφηση επί πόνου, ψιλή κυριότητα, κοπτική ραπτική, σημασία στη λεπτομέρεια, ασπροπόταμος) στη θεατρικότητα τούτη. Εξάλλου, το ίδιο σκηνικό αποτέλεσμα έχει και το συλλογικό πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (σουβενίρ).

Αξίζει να υπογραμμίσουμε όμως και τον λειτουργικό ρόλο των τίτλων. Τούτοι λειτουργούν ως αναπόσπαστο κλειδί για τις αλληγορίες. Συχνά διατηρούν μία υποδόρια ειρωνική διάσταση και άλλοτε βοηθούν στην ερμηνεία του ποιητικού συμβολισμού, το στιχουργικό μεταφορών.

Κράτα το

Κράτα το