Το βιβλίο Ιστορίες από το Μπλέ Τετράδιο είναι μια συλλογή διηγημάτων που διαβάζεται απνευστί, αλλά μπορεί να σου κόψει την ανάσα. Συνομιλήσαμε με τον συγγραφέα του βιβλίο Γιώργο Κοντόπουλο για να μάθουμε περισσότερα για το πρώτο του βιβλίο που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εύμαρος.

γράφει η Ειρήνη Δερμιτζάκη

Τι θα ήθελες να ξέρουν για σένα οι αναγνώστες;

Γεννήθηκα το 1978 και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα γραφικές τέχνες και από το 2000 έχω εργαστεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Το διάβασμα όμως αποτελούσε πάντοτε την μεγάλη μου αγάπη. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου ήθελα πάντοτε να ασχοληθώ με την συγγραφή. Το 2014 και για τα επόμενα τρία χρόνια, παρακολούθησα σεμινάρια δημιουργικής γραφής, υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη Ραπτόπουλου. Μεγάλος Έλληνας συγγραφέας, της εποχής μας, ένας άνθρωπος παθιασμένος με αυτό που κάνει και με έντονη μεταδοτικότητα. Ήταν μια περίοδος καθοριστική και συνάμα δύσκολη για μένα, μιας και η οικονομική κρίση δεν με άφησε αλώβητο. Η ενασχόληση με το γράψιμο υπήρξε καταφύγιο και με βοήθησε αντιμετωπίσω τις δυσκολίες εκείνων των ημερών. Μερικά από τα διηγήματα που υπάρχουν στο βιβλίο γράφτηκαν εκείνη την περίοδο.

Μέσα από τα διηγήματα του βιβλίου διακρίνεται μια υπαρξιακή αγωνία με τρόπο σχεδόν μεταφυσικό. Ήταν σκόπιμη η επιλογή αυτή ή τελικά όταν φτάνουμε κοντά σε ακραία συναισθήματα δεν υπάρχει «λογική» εξήγηση;

Ξεκάθαρα σκόπιμη. Το αγαπημένο μου είδος βλέπετε, είναι αυτό του φανταστικού, του τρόμου και του μαγικού ρεαλισμού. Ο Τζο Χιλ γράφει σε ένα διήγημα του πως “όποτε κάποιος συγγραφέα εισάγει μια απειλή ή μια σύγκρουση στην ιστορία του, δημιουργεί τη δυνατότητα του τρόμου. Η λογοτεχνία τρόμου, λοιπόν, παίρνει τα πιο θεμελιώδη στοιχεία της λογοτεχνίας και τα ωθεί στα άκρα. Κάθε έργο μυθοπλασίας είναι φανταστικό και αυτό ακριβώς κάνει τη φανταστική λογοτεχνία πιο έγκυρη και πιο έντιμη από το ρεαλισμό”. Συμφωνώ απόλυτα. Λατρεύω τον Μπάρκερ, τον Κινγκ, τον Λάβκραφτ, καθώς και τους Μπόρχες και Μαρκές. Γράφω ιστορίες που θα ήθελα να διαβάσω, και αγαπώ τις ιστορίες που, ενώ είναι γειωμένες στην πραγματικότητα, αφήνουν μια χαραμάδα για να παρεισφρήσει το υπερφυσικό ή μεταφυσικό αν θέλετε· ένα τράβηγμα του χαλιού κάτω από τα πόδια του αναγνώστη.

Τις ιστορίες αυτού του βιβλίου είναι σαν να τις ενώνει ένα σκοτεινό αόρατο νήμα. Φαντάζομαι μπορεί να είναι το βασικό θέμα που σε απασχολεί σαν συγγραφέα ή μήπως όχι;

Όπως σας είπα, πολλές από τις ιστορίες που υπάρχουν στο βιβλίο γράφτηκαν σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Ως εκ τούτου το σκοτάδι και η μαυρίλα που κουβαλούσα μέσα μου βρήκαν αναμφίβολα διέξοδο στα κείμενά μου. «Ο υπνοβάτης» κι «Ο κύριος Λείπω» αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα. Υπάρχει ωστόσο κάτι που αποτελεί κοινό παρανομαστή στις ιστορίες πέρα από το στοιχείο του μεταφυσικού, κι αυτό είναι η αποξένωση των κεντρικών χαρακτήρων από το οικογενειακό και κοινωνικό τους περίγυρο, η μοναξιά τους. Ακόμα κι αυτοί που έχουν οικογένεια ζουν μέσα στον ατομικό τους μικρόκοσμο. Κι αυτό πιστεύω ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σήμερα. Έχουμε χάσει την ουσιαστική επαφή μεταξύ μας.

Από πού αντλείς υλικό για να δημιουργήσεις τους ήρωες των διηγημάτων σου;

Ο Στίβεν Κινγκ κάποτε είχε πει ότι ένας συγγραφέας είναι ουσιαστικά ένας μυστικός πράκτορας. Δρα στο παρασκήνιο, παρακολουθώντας τους γύρω του. Οφείλει να παρατηρεί, να αναλύει και πάνω απ’ όλα να κλέβει στοιχεία από παντού! Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ. Αντλώ υλικό από την καθημερινή ζωή, από τους ανθρώπους που προσπερνώ. Ένας περίπατος σε οποιονδήποτε δρόμο της πόλης, μπορεί να μου δώσει τα στοιχεία που θα αποτελέσουν τον επόμενο χαρακτήρα μιας ιστορίας μου.

Πώς είναι να βγάζει κανείς το πρώτο του βιβλίο στην Ελλάδα του σήμερα;

Είναι ένα γλυκόπικρο συναίσθημα σίγουρα. Από τη μία χαίρεσαι που το έργο σου έχει βρει μια διέξοδο στο ευρύ κοινό, κι από την άλλη ξέρεις ότι το κοινό αυτό συρρικνώνεται συνεχώς, ένα φαινόμενο που πιστεύω ότι δεν οφείλεται αποκλειστικά στην κρίση. Είναι δύσκολο για κάποιον πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα να βρει τα πατήματά του, πιστεύω ότι θέλει υπομονή κι επιμονή. Οπωσδήποτε το να βλέπω το έργο μου τυπωμένο είναι κάτι που με γεμίζει και μου δίνει μια ώθηση να συνεχίσω την πορεία μου, παρά τις αντιξοότητες που θα προκύψουν.

Μελλοντικά σχέδια; Τι γράφεις αυτόν τον καιρό;

Το πρόγραμμά μου είναι κάπως άστατο. Όντας πατέρας δύο παιδιών και με μια δουλειά πλήρους απασχόλησης, ο χρόνος για το γράψιμο είναι λίγος και επιπλέον γράφω με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Παρόλα αυτά έχω ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Ο ήρωας του βιβλίου είναι ένας χαρακτήρας που σκαρφίστηκα γράφοντας μια ιστορία 120 λέξεων, αλλά τον βρήκα τόσο ενδιαφέρον που έμεινε σκαλωμένος στο μυαλό μου. Σύντομα απέκτησε τη δική του «φωνή» και άρχισε να μου ψιθυρίζει τις περιπέτειές του. Αποφάσισα λοιπόν να κάτσω να τις γράψω ώστε να σωπάσει επιτέλους.