Ο καθρέφτης, του Σπύρου Μακρυγιάννη

Και να που η ψυχή μου έμεινε μόνη
γυμνή μπροστά στης κρίσης τον καθρέφτη
η αλήθεια του σκληρά να την πληγώνει…
Δεν γίνεται αυτόν να βγάλει ψεύτη…

Και τώρα δεν μπορεί πληγές να κρύψει
σημάδια αμαρτίας την λεκιάζουν,
την σκέπασε απέραντη μια θλίψη
με μαύρη εικόνα γύρω όλα μοιάζουν…

Αν ίσως πίσω γύρναγε ο χρόνος
τα ίδια άραγε να έκανα λάθη;
Αν ήξερα πως τώρα θα ήμουν μόνος
θα υπέκυπτα στα ίδια μου τα πάθη;

Καθρέφτη μου σκληρός είσαι μαζί μου
μα πιο σκληρή η ζωή που είχα διαλέξει
αφύπνισες και την συνείδησή μου
μιλάει αυτή και δεν αρθρώνω λέξη…

Το παρελθόν δεν γίνεται να σβήσω
θα είναι πάντα εκεί οι σκελετοί μου
κι αν μέσα στην ντουλάπα μου τους κλείσω
ποτέ δεν θα τους διώξω απ’ την ζωή μου…