Εδώ που στέκω

Κόσμε σαπισμένε

Ένα μονάχα σε ρωτώ

Γιατί σκοτώνεις τα παιδιά σου;

Ας μην βιαστούν να μ’ απαντήσουν

Όλοι οι τυχάρπαστοι προφήτες

Που εσύ ο ίδιος γέννησες

Κι ας συλλογιστούν όλοι μαζί κι ο καθένας μόνος

Είναι δική τους η ζωή που κάνουν;

Ή μήπως έχουν πάλι τυφλωθεί;

Είναι εύλογο για τους τυφλούς

Να εμπιστεύονται στιβαρά χέρια βοηθείας (;)

Το ζήτημα είναι πως κανείς τους

δεν γεννήθηκε τυφλός.

Αφέθηκαν στη δίνη της πλάνης σου

Κι εσύ, ως άλλος -δαιμόνιος-Οδυσσέας,

με πυρωμένα παλούκια

Τους στέρησες την όραση δια παντός

Πώς να ξεφύγουν τώρα;

Τώρα που έχει και το μυαλό τους τυφλωθεί

Χρειάζονται απελπισμένα

Κάποιον να φωτίσει το σκοτάδι της άγνοιάς τους

Όμως όχι, δεν θ’ αναλωθώ κι απόψε

Σε σκέψεις μαυρισμένες

Θα τους φωνάξω “Ξυπνήστε”

Οι παρωπίδες δεν σας πήραν και τη βούληση

Σας έχει μείνει τ’ όπλο το πιο δυνατό

Η φρόνηση και το όνειρο

Εσείς να πλάσετε τον κόσμο που ζητάτε

Και που τον έχετε τόσο ονειρευτεί

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου