Έβραζε το αίμα μας

τσουρούφλιζε η ψυχή μας

Και τα κορμιά μας ανάκατα

σαν φίδια σέρνονταν

Της ηδονής τον θερμό σκοπό

λάγνα τραγουδούσαν

Είχες προλάβει με το βλέμμα να με γδύσεις

Σπίθες πετάγονταν

επάνω μας φουριόζες

Και σκάλιζαν σάρκα και ψυχή

και υπέφερα από πόθο

Είχα προλάβει με των δακτύλων μου

τις άκρες

πάνω σου να περπατήσω

Στα αυτιά, στα χείλη, στο λαιμό

σε άγγιξα για να σε βασανίσω.

Αμέσως παραδόθηκες

από τον πόθο προδόθηκες

Και ξεκινήσαμε, σαν τα θεριά

σαν πυρωμένα αγρίμια

που απερίσκεπτα, δυναμικά

αφήνουν πίσω τους συντρίμμια

Ταξίδι πήγαμε εκεί

που σμίγουν τα ένστικτά μας

Παλέψαμε ώρα πολλή

ξεσπάσαν τα κορμιά μας

Μες στου ιδρώτα μας την άλμη, βαπτιστήκαμε

σ’ ένα μυστήριο εκστατικό

που Δαίμονες μα και Θεούς

σε αβύσσου καταρράκωση ρίχνει

χωρίς αιδώ καμία

Και ήμασταν άπληστοι και οι δυο

Θέση δεν έχει η χόρταση

στου πόθου τα τερτίπια

Με των κορμιών μας τους χυμούς

ολούθε να μας ζώνουν

λάφυρα από την ένωση

που οι Θεοί ζωή την λένε

Κλήση δεχτήκαμε ξανά από το Μέγα Πάθος

Και ο Χρόνος έφυγε από μας, γοργός

Ποιος να τον παραβγεί μπορεί;

Με ζέση μας συνάντησε

Η ροδοδάκτυλος Αυγή

_

γράφει ο Ιωάννης Γιαννόπουλος