Τον γνωρίζουμε μέσα από μια ποιητική συλλογή που κινείται «μέσα από τις πέντε πράξεις ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο»!

Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με ποιο κόστος;

Πιστεύω πως οτιδήποτε έχει να κάνει σχέση με τη συγγραφή αποτελεί μια επιθυμία μου, επιθυμία να εκφραστώ μέσα από τον λόγο. Δεν μπορούμε να λέμε ότι υπήρξε κάποιο είδος επιλογής, είναι ένας τρόπος έκφρασης, είναι ουσιαστικά ο λόγος ως τόπος του μη είναι. Αυτό ουσιαστικά είναι και το κόστος, διότι κάθε πράξη μας επιφέρει ένα τίμημα. Με τον λόγο εισερχόμαστε στον χώρο του συμβολικού, πληρώνοντας πάντα κάτι από την απόλαυσή μας, από αυτή τη φαντασιακή πληρότητά μας. Με τον λόγο θα είμαι πάντα ελλιπής.

Υπήρξε κάποιο πρόσωπο της ζωής σας το όποιο να έπαιξε ενεργό ρόλο στην ενασχόλησή σας με τη γραφή;

Θα ήταν αδιανόητο να λέγαμε πως οποιοσδήποτε ασχολείται με τη γραφή δεν έχει επηρεαστεί από κάτι. Πολλές φορές είναι η φύση, η κοινωνία, τα βιβλία που διαβάζουμε, το οτιδήποτε μας περιβάλλει. Πίσω από όλα αυτά όμως υπάρχει ο άνθρωπος, πόσο μάλλον οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας. Με αρκετούς από αυτούς ίσως η σχέση να μένει σε μια τυπική συνομιλία. Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που μέσα από τη συναναστροφή μαζί τους κάτι δημιουργείται, ανθίζει και στο τέλος καρποφορεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι και από τους πρώτους δεν παίρνουμε, δεν επηρεαζόμαστε. Με αυτή την έννοια υπήρξαν άνθρωποι που έπαιξαν ενεργό ρόλο σε αυτή την ενασχόλησή μου, άνθρωποι που ηθελημένα ή άθελά τους μου δημιούργησαν τις κατάλληλες διερωτήσεις, σκέψη, λόγο…

Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση;

Έμπνευση… Η ίδια η ζωή, η επιθυμία για ζωή. Κρατάω τα λόγια του Λακάν: “Να μην υποχωρούμε από την επιθυμία μας”. Αυτό για μένα είναι έμπνευση…

Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας που δυσκολεύει τη γραφή σας;

Αν μπορεί να θεωρηθεί σαν στοιχείο του χαρακτήρα μου αυτό, θα έλεγα πως είναι η πίστη μου στην ύπαρξη ορίων στην ίδια μας τη γλώσσα, στον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτά το όρια περιορίζουν συνεχώς, εμποδίζουν το άνοιγμα και αυτό συμβαίνει διότι θεωρούνται πολλά πράγματα αυτονόητα. Για μένα δεν υφίσταται ο όρος αυτός καθώς και η κοινή λογική. Η λογική μπορεί να είναι κενή ή καινή, αλλά όχι κοινή… Δεν υπάρχει μια ιδεολογία, μια νόηση, μια σκέψη, μια ηθική και βέβαια μια γλώσσα. Αυτό το άνοιγμα σε μια τέτοια ενδεχομενικότητα είναι που πολλές φορές θα με δυσκολέψει, διότι όσο ανοίγεσαι τόσο στρέφεσαι στον ίδιο τον εαυτό σου και τόσο αποκαλύπτεις την εικόνα του τέρατος που είσαι συγκαλυμμένο με τα πέπλα του πολιτισμού.

Μιλήστε μας για το βιβλίο σας. Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε στον αναγνώστη;

Ας σταθούμε στο «ανάμεσα» του τίτλου, εκεί θα βρίσκεται κάτι το άλεκτο, κάτι της τάξεως του άρρητου, κάτι που δεν επιδέχεται συμβολοποίηση. Σε αυτό το ανάμεσα παλεύουμε ως άνθρωποι, σε αυτό το ανάμεσα προσπαθώντας να κατανοήσουμε αυτήν την τρέλα της ύπαρξης. Αυτό το ανάμεσα όπου συνυπάρχουν το συμβολικό, το φαντασιακό και το πραγματικό ταυτόχρονα… Έτσι, αυτή η ποιητική συλλογή κινείται μέσα από τις πέντε πράξεις ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο, μια από εδώ, μια από εκεί για να καταλήξει ξανά στο ανάμεσα, το οριακό σημείο σαν μια ιδέα για να γεμίσει από την αρχή τον ήλιο που ανατέλλει. Γιατί ο ήλιος θα ανατέλλει κάθε μέρα, γιατί ο θάνατος θα βρίσκεται πάντα εδώ, γιατί το πραγματικό θα είναι πάντα παρόν, αλλά οφείλουμε κι εμείς να είμαστε παρόντες στη ζωή, να μιλάμε και να μην υποχωρούμε ποτέ από την επιθυμία μας.

Σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως οι περισσότεροι νομίζουμε ότι ζούμε ενώ είμαστε ήδη νεκροί…;

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;

Με τα βιβλία του Maurice Blanchot και τα πεζογραφήματα του Γιώργου Χειμωνά. Συνεχώς επιστρέφω σε αυτά και ειδικότερα στον Τελευταίο Άνθρωπο και σε Εκείνον Που Δεν Με Συντρόφευε του πρώτου, όπως και στον Αδελφό και τους Χτίστες του δεύτερου.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

Να μην υποχωρούμε από την επιθυμία μας. Αυτή η φράση του Λακάν με συντροφεύει.

Ετοιμάζετε κάποιο καινούργιο έργο;

Ετοιμάζω μια νουβέλα που ευελπιστώ να παρουσιαστεί εντός του έτους. Μου αρέσει να πειραματίζομαι με διαφορετικές μορφές λόγου και φόρμες. Με αυτό τον τρόπο προσεγγίζω το όριο από άλλες γωνίες, το φέρνω κοντά μου, το εξερευνώ, το αισθάνομαι επιδιώκοντας να το ξεπεράσω…

Ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ρώμη

Ποιητική συλλογή.

Ακολουθεί ο λόγος του ποιητή από την μέρα της παρουσίασης:

Ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο λοιπόν….

Ας πάρουμε εν αρχή τον ίδιο τον φόνο. Τον φόνο ποιου ακριβώς; Φονεύεται εδώ ο ίδιος ο θάνατος και όπως έλεγε ο Χέγκελ: Η λέξη είναι ο φόνος του πράγματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του ίδιου του θανάτου. Και πράγματι, αυτό είναι το τίμημα της ζωής, η πρόσβαση στην επιθυμία που κατά επέκταση είναι ο ίδιος ο θάνατος, αλλά όχι ο βιολογικός θάνατος. Ο συμβολικός θάνατος εξασφαλίζει μια σημαίνουσα επιβίωση, σε μια ζωή υπερβατική και μπορεί να μεταδίδεται χωρίς να χάνεται μέσα στην από υποκείμενο σε υποκείμενο παράδοση.

Με αυτόν τον τρόπο η συμβολική ζωή επιβεβαιώνεται πέραν της βιολογικής. Ενώ ο θάνατος επισκιάζει τη ζωή με μια σημαίνουσα εξαφάνιση, το σημαίνον έρχεται να πετύχει τη διαιώνιση του υποκειμένου ως προς την μοναδικότητα του. Βέβαια, αν αυτή η μοναδικότητα ακούγεται ωραία ως λέξη, επιφέρει τη μέγιστη εκ των ευθυνών που πρέπει να αναλάβει το ίδιο το υποκείμενο. Το υποκείμενο που θα πρέπει να μιλάει και να μην εγκαταλείπει την επιθυμία του.

Έτσι, με αυτόν τον φόνο επέρχεται ο θάνατος-ευνουχισμός αφήνοντας πίσω τη φαντασίωση μια πλήρους ζωής. Με αυτόν τον τρόπο εισερχόμαστε στην συμβολική τάξη των σημαινόντων. Ειδάλλως τι; Ο ναρκισσισμός θα μας σκοτώσει βιολογικά.

Και ο χρόνος;

Ο άνθρωπος μετρά τον χρόνο, μετρά αναβάλλοντας την επιθυμία του ως δυνατότητας να ζει. Φοβάται να ζήσει διότι φοβάται να πεθάνει. Αναλώνεται με ασήμαντα πράγματα, καταναλώνει και καταναλώνεται με απώτερο σκοπό να αποφεύγει να ζήσει, διότι έτσι ξέρει ότι θα πεθάνει. Μετρά τον χρόνο για να τον ακινητοποιήσει όσο μπορεί. Προσπαθεί αν του είναι δυνατό να χαθεί, να χάσει τον δρόμο του και να κερδίσει χρόνο, λίγο χρόνο ακόμη.

Μπορεί η ζωή να μην έχει νόημα αν δεν υπάρχει ο Άλλος, αλλά μπορεί να αποκτήσει νόημα αν σταθεί απέναντι από το καθρέφτη, ζώντας με την κατοπτρική-φαντασιακή του εικόνα πιστεύοντας ότι έχει εισέλθει σε μια όμως ψευδο-συμβολική τάξη.

Μετράμε τον χρόνο με θανάτους, αλλά με θανάτους των άλλων αποφεύγοντας μονίμως το αρχικό πένθος, τον δικό μας θάνατο που θα μας έδινε τη δυνατότητα πρόσβασης στην πραγματικότητα. 

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το ανάμεσα, εκεί που πάντα θα μένει κάτι άλεκτο, κάτι της τάξεως του άρρητου, κάτι που δεν επιδέχεται συμβολοποίηση. Σε αυτό το ανάμεσα παλεύουμε ως άνθρωποι, σε αυτό το ανάμεσα προσπαθώντας να κατανοήσουμε αυτή τη τρέλα της ύπαρξης. Αυτό το ανάμεσα όπου συνυπάρχουν το συμβολικό, το φαντασιακό και το πραγματικό ταυτόχρονα…

Έτσι αυτή η ποιητική συλλογή κινείται μέσα από τις πέντε πράξεις ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο, μια από εδώ, μια από εκεί για να καταλήξει ξανά στο ανάμεσα, το οριακό σημείο σαν μια ιδέα για να γεμίσει από την αρχή τον ήλιο που ανατέλλει. Γιατί ο ήλιος θα ανατέλλει κάθε μέρα, γιατί ο θάνατος θα βρίσκεται πάντα εδώ, γιατί το πραγματικό θα είναι πάντα παρόν, αλλά οφείλουμε κι εμείς να είμαστε παρόντες στη ζωή, να μιλάμε και να μην υποχωρούμε ποτέ από την επιθυμία μας.

Και για αυτό αυτή η ποιητική συλλογή είναι αφιερωμένη σε έναν υπέροχο άνθρωπο που είχα την τύχη να γνωρίσω στη ζωή μου. Η συλλογή αυτή είναι αφιερωμένη στην Κωνσταντίνα που μας έδειξε εκείνη τη ζωή που διαρκεί και που είναι όντως ζωή…

Λίγα λόγια για τον ποιητή:

Ο Σάββας Λαζαρίδης γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη, όπου και διαμένει έως σήμερα. Αποφοίτησε από το τμήμα των μηχανολόγων μηχανικών της πολυτεχνικής σχολής του πανεπιστημίου Θεσσαλίας που εδρεύει στη πόλη του Βόλου. Σήμερα, εργάζεται ως μηχανολόγος μηχανικός στη δική του εταιρία. Αν και μεγάλωσε ανάμεσα σε μαθηματικές εξισώσεις, οι μεγάλες του αγάπες ήταν και παραμένουν οι τέχνες και ο άνθρωπος, γεγονός που τον ώθησε να ασχοληθεί με τη συγγραφή και τη ψυχανάλυση. Ποιήματα, πεζά και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Τον Ιούλιο του 2017 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν η πρώτη του ποιητική συλλογή υπό το τίτλο ΥΣΤΕΡΑ. Το «Ανάμεσα στον φόνο και τον χρόνο» των εκδόσεων Ρώμη αποτελεί τη δεύτερη ατομική του ποιητική συλλογή