Κάτω απ΄τον λησμονημένο ήλιο ηγέτες χτίστες

με βράχο φράζουν τη σπηλιά του Αριστοφάνη

την φιλάσθενη Ειρήνη να κρατούν φυλακισμένη.

Απ΄τη Δαμόκλειο σπάθη, τις τρίχες τ΄αλόγου έκοψαν

στα κεφάλια τους τα ασυνείδητα ανηλεώς μην πέσει.

Στον Τρυγαίο οι διπλωμάτες το δρόμο έκλεισαν

την συνθήκη ειρήνης του Καλλία στα οπλοστάσια πυρπόλησαν.

Οι ερινύες λησμονήθηκαν στα έγκατα του άδη.

Κι ο πόλεμος, ο άρχοντας του σκότους και της γης

απειλητικά το δάχτυλο κινεί προς σωφρονισμό των ατακτούντων.

Οι αποδιωγμένες μάνες των εθνών

με ανοιχτά πανιά στο βλέμμα

τα σπλάχνα τους κρατώντας αγκαλιά

πνίγονται στη θάλασσα της ελευθερίας.

Πατέρες, θάβουν στης ματαιοδοξίας τα χαλάσματα

τα λαβωμένα λευκά περιστέρια τους

ο πιανίστας, του ρημαγμένου Γιαρμούκ, μελωδικά τα συντροφεύει.

Παιδόπουλα, πατρίδα αναζητούν στης ιστορίας τα συντρίμμια

με τα δάκρυα της πείνα τους ζωγραφίζουν τον χάρτη του θανάτου.

Κορασίδες και νεάνιδες, της προσφυγιάς πραμάτεια

κρεμάνε την ψυχή στης εκπόρνευσης το ικρίωμα.

Αδήλωτοι είναι πια οι εχθροί

των ύπουλων νόμων η ιαχή τα σύνορα φυλάει.

Ειρήνη, άχθος αρούρης έγινε της δικαιοσύνης σου το ιδανικό.

Από δύση ως ανατολή την δημοκρατία σου παζαρεύουν

της ευημερίας σου ο καρπός έγινε πολύ πικρός στα χείλη.

Η όψη σου όμως, ουδέποτε, ξεχάστηκε θεότητα του δικαίου

το ύψιστο αγαθό σου δεν λησμονήθηκε πολυπόθητη Ειρήνη

στους αιώνες των αιώνων θα ζεις με τους στίχους του Παλαμά αντάμα

…Τι κι αν του πολέμου το χορό χορεύω, γονατιστός ειρήνη εσέ λατρεύω…

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

(Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ Θ΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ)