Ο συνταξιούχος αστυνομικός Λουκ Φιτζγουίλιαμ, ταξιδεύοντας με τρένο για το Λονδίνο, συναντάει μια ηλικιωμένη επιβάτισσα που επιμένει ότι υπάρχει ένας επικίνδυνος δολοφόνος στο χωριό της, το Γουίτσγουντ, ο οποίος έχει ήδη διαπράξει τρία εγκλήματα και σύντομα θα κάνει κι άλλο. Ο Φιτζγουίλιαμ την αγνοεί, όταν όμως η γυναίκα σκοτώνεται σε τροχαίο ενώ στο χωριό της όντως ανακαλύπτουν τέταρτο πτώμα, αποφασίζει να ρίξει μια ματιά σε αυτό το μέρος, όπου τελευταία συμβαίνουν πολλά «ατυχήματα».

Το Γουίτσγουντ, σαν άλλο Σεντ Μέρι Μιντ, έχει ενδιαφέροντες κατοίκους: έναν ξιπασμένο εκδότη κίτρινων φυλλάδων και τη γυναίκα του, έναν δικηγόρο, έναν γενικά συμπαθή γιατρό, έναν κομψό μα αλλόκοτο ιδιοκτήτη αντικερί και φυσικά γεροντοκόρες! Σύμφωνα με τα λεγόμενα της ηλικιωμένης συνταξιδιώτισσας του Λουκ: «Είναι πολύ εύκολο να σκοτώσεις -αρκεί να μη σε υποψιαστεί κανένας. Και, βλέπεις, ο άνθρωπος που έχω στο μυαλό μου είναι ο τελευταίος άνθρωπος τον οποίο θα υποψιαζόταν ποτέ κανείς» (σελ. 25). Πρόκειται για ένα αρκετά ενδιαφέρον μυθιστόρημα που ασχολείται κι αυτό, όπως οι «Φόνοι με αλφαβητική σειρά», με έναν κατά συρροή δολοφόνο, την ταυτότητα του οποίου φυσικά δεν μπόρεσα να μαντέψω, ένιωσα όμως μεγάλη ανατριχίλα όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Οι συζητήσεις που εκμαιεύει ο Φιτζγουίλιαμ ζωντανεύουν τις συνθήκες του εκάστοτε θανάτου, περισσότερο προβληματίζοντας παρά βοηθώντας τον πρώην αστυνομικό να διαπιστώσει αν πρόκειται για δολοφονίες ή ατυχήματα και ταυτόχρονα χτίζουν σταδιακά με τη γνωστή απαράμιλλη τέχνη της συγγραφέως τους χαρακτήρες, κάνοντάς τους όλους υπόπτους στα μάτια μου ως το ανατρεπτικό φινάλε. Στο τέλος του μυθιστορήματος εμφανίζεται και ο Επιθεωρητής Μπατλ που γνωρίσαμε στο «Μυστήριο των εφτά ρολογιών» και στο «Μυστικό του Τσίμνεϊς», χωρίς όμως να συμβάλλει ιδιαίτερα στη λύση του μυστηρίου.

Το «Ο φόνος είναι εύκολος» κυκλοφόρησε σε Αγγλία και Αμερική το 1939 και είναι η πρώτη προσπάθεια της Agatha Christie να απαγκιστρωθεί από τον Ηρακλή Πουαρό, παρουσιάζοντας έναν νέο λογοτεχνικό ήρωα με αδέξιες και χοντροκομμένες αλλά αποτελεσματικές μεθόδους. Στα ελληνικά υπήρξαν πολλές εκδόσεις του μυθιστορήματος ώσπου κυκλοφόρησε από το Λυχνάρι με τον ίδιο τίτλο και σήμερα (2020) επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μεγαλύτερο σχήμα, με προλογικό σημείωμα και με νέα μετάφραση (της Δέσποινας Κανελλοπούλου). Ως προς το εξώφυλλο ακολουθούν την έκδοση Harper Collins (1995) ενώ έχουν ανακοινώσει πως στόχος τους είναι να κυκλοφορήσουν στα ελληνικά όλα τα αστυνομικά έργα της Agatha Christie.