γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Οι εφιάλτες της Λίζα δεν έχουν σταματήσει. Δυσκολεύεται να απεμπλακεί από μια ολόκληρη ζωή αναλωμένη στις τύψεις και στην ντροπή. Πολλά πράγματα κρατούσε όλο αυτόν τον καιρό μέσα της. Κάποια στιγμή όλα βγαίνουν έξω, ξεσπάνε…

Η Λίζα ήταν ένα πιόνι. Ήταν η Σάρλοτ Νέβιλ. Όμως δεν είναι η Σάρλοτ. Πλέον είναι η Λίζα…

Ολόκληρη η ζωή της Λίζα ήταν πλεγμένη γύρω από ένα ψέμα. Η σκατένια ζωή της σάπιζε από τα σωθικά της. Έμαθε να κρατάει αποστάσεις από το παρελθόν της, όμως το παρελθόν είναι διαρκώς παρόν, σκιές που είναι αδύνατο να αποτινάξει και που τώρα αισθάνεται να την περικυκλώνουν, φαντάσματα που πλησιάζουν για την στραγγαλίσουν. Οι κύκλοι της ζωής της περιφέρονται γύρω της, ολοένα και σφίγγουν και απειλούν να την πνίξουν. Το παρελθόν της εισβάλλει ασυγκράτητο : ο Πίτερ Ράμπιτ, το τραγούδι, η χαμένη φωτογραφία, η εξαφάνιση της Άβα, η Κέιτι, ο Ντάνιελ, ο Τόνι, η μάνα…

Η Λίζα σαν παιδί ζούσε με την άκαρδη μητέρα της, την Σάρλοτ, τον μικρό ετεροθαλή αδελφό της, τον Ντάνιελ και τον πατριό της τον Τόνι, που την μαστίγωνε με τη ζώνη του…

Ο μικρός Ντάνιελ παίζει συνεχώς με τον κούνελό του τον Πίτερ Ράμπιτ και είναι το αγαπητό παιδί της οικογένειας. Η Λίζα ήταν το αποπαίδι.

Η Λίζα είχε δώσει ένα βαρύ όρκο. Τον είχε επισφραγίσει με ένα φιλί. Θα τον τηρήσει ; Είχε κάνει μια συμφωνία. Ποια θα προδώσει; Ποια ήταν η αόρατη απειλή; Ποιο φίδι τρύπωσε στη φωλιά της;

Η υπέροχη φίλης της Λίζας, η καλύτερη φίλη της, είναι η Μέριλιν Χάσεϊ. Η Λίζα είναι αλλόκοτη και μονόχνοτη. Η Μέριλιν δεν πιστεύει ότι η Λίζα είναι ένα τέρας. Η Μέριλιν προσπαθεί να βοηθήσει την Λίζα να ξαναβρεί τον εαυτό της, να χαρεί τον έρωτα και να ζήσει ευτυχισμένα με την δεκαεξάχρονη κόρη της, την Άβα Μπάκριτζ. Είναι τόσο νέες και οι δυο, κι οι ζωές τους τόσο ανέφελες.

Κάποιος ή κάποια σκηνοθετεί μια ολόκληρη ιστορία. Είναι κι αυτή μια έμπορος ψευδαισθήσεων, όπως ο παππούς της ο ταχυδακτυλουργός , που έκανε οφθαλμαπάτες…

Τι σχέση έχει με την πλοκή του μυθιστορήματος, το τραγούδι της Φρανκ Βέιν, που μιλάει για μια απόδραση, για ένα ταξίδι κάπου αλλού, για δυο ανθρώπους που αφήνουν όλη την ασχήμια πίσω τους: «Έλα να φύγουμε, μωρό μου, πάμε να φύγουμε απόψε »;

Είναι αθώο το facebook;

Ποιος σκότωσε τον μικρό Ντάνιελ;

Ποιος σκότωσε τον Τζον Ρόπερ, πρώην σύζυγο της Λίζα;

Είναι η Λίζα φόνισσα;

Ήταν το κοχύλι το σύμβολο της προδοσίας;

Ποια ήταν η Κέιτι Μπάτεν;

Ποιες ήταν η Τζόντι και η Αιμίλια Κάζινς;

Ποιοι ήταν οι: Μπόνι και Κλάιντ;

Πώς η Κέιτι τρύπωσε στη ζωή της Λίζα και της Άβα;

Ποιες ήταν οι Τέσσερις Φανταστικές;

Ποια ήταν η Λέσχη των Αλλόκοτων Μανάδων;

Τι σχέση έχει το σπίτι του ταχυδακτυλουργού, στο Σκέγκνες;

Ποια ήταν παρανοϊκή και παράφρων;

Γιατί να είναι μια ζωή η Λίζα ένα βήμα πίσω;

Οι λέξεις του βιβλίου σπαρταράνε. Περιστρέφονται με δίνη στο μυαλό και την ψυχή. Συνεχώς. Ανελέητα. Με κυνισμό και τρυφερότητα. Σε συνεπαίρνουν αναγκαστικά, γιατί για να παρακολουθήσεις την πορεία του μυθιστορήματος πρέπει να συμμετέχεις…