γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Όταν αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο που σε λίγο θα σας παρουσιάσω, δεν σας κρύβω ότι στάθηκα λίγο περισσότερο στον τίτλο του. Ναι, αφήνει αιχμές, αφήνει ερωτηματικά μα αφήνει και ελπίδα. Μπορεί κάποιοι να είναι μόνοι και συνάμα να είναι μαζί… Γίνεται; Ίσως τελικά να γίνεται! Η αγωνία μου ήταν μεγάλη και δεν ήθελα να την παρατείνω. Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο, να εισβάλλω χωρίς φειδώ στα άδυτα της ιστορίας και να αδημονώ κάθε λεπτό για τις εξελίξεις της.

Την αυλαία μας ανοίγει η τότε 17χρονη Χριστίνα. Είναι μια νεαρή ευγενική, τολμηρή, θαρραλέα και συνάμα ανασφαλής. Μεγάλωσε με ‘πρέπει’ και κανόνες, σε ένα συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον, με μια μάνα άβουλη και έναν πατέρα δεσποτικό, στενόμυαλο και οπισθοδρομικό.

Λάτρεψε τη ζωγραφική και την υπερασπίστηκε με σθένος. Η ζωγραφική ήταν αυτή που ξεκλείδωνε τον χαρακτήρα της, τα συναισθήματά της και τον εσωτερικό της κόσμο. Η Χριστίνα ζωγράφιζε και μάθαινε την ύπαρξή της, μέστωνε τον χαρακτήρα της και τον πείσμωνε ενάντια στα βαρύγδουπα ΟΧΙ του πατέρα της.

Πλάι στη Χριστίνα θα γνωρίσουμε την Κάτια και τον τότε 13χρονο γιο της Αλέξη. Οι δυο γυναίκες θα συνδεθούν με βαθιά φιλία, η μια θα είναι απαραίτητη στην άλλη και παρά τη διαφορά ηλικίας αλλά και ιδιοσυγκρασίας, παρά τις οχλήσεις των γονιών της Χριστίνας, οι δυο τους θα αναπτύξουν έναν μοναδικό κώδικα επικοινωνίας και θα είναι μαζί σε κάθε σημαντικό γεγονός της ζωής τους.

Η Κάτια είναι λογίστρια, είναι δυνατός χαρακτήρας, πάντα χαμογελαστή και μεγαλώνει μόνη της τον εσωστρεφή και ώριμο για την ηλικία του Αλέξη. Οι τρεις τους θα συναντιούνται τα καλοκαίρια, θα περνούν μαζί ώρες ανέμελες και ο κάθε χαρακτήρας θα κερδίζει από αυτή την συνύπαρξη πολλά και ακόμη περισσότερα.

…αχ, να ήταν όλη η ζωή γεμάτη καλοκαίρια…  

Θα διαβάσουμε για αυτούς τους πρώτους ανέμελους και καλοκαιρινούς μήνες στη Χαλκιδική με καλή παρέα, ξεγνοιασιά και ηρεμία, για ένα γερό χαστούκι σε νεανικό μάγουλο, για τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών εξετάσεων της Χριστίνας, την αλληλογραφία ανάμεσα στις δυο φίλες, αλλά και για ένα όμορφο κεφάλαιο που έλαβε χώρα πλάι στη λίμνη των Ιωαννίνων.

Οι ήρωες μεγαλώνουν, ακολουθούν τη μοίρα τους, μα πάντα συναντιούνται και συνδέονται όλο και περισσότερο. Η παρακολούθηση μιας ταινίας σε θερινό σινεμά, ο Λάμπρος και το λουλούδι του «η Ευτυχία», το βιβλίο «οι στίχοι του καπετάνιου», ο ιδιαίτερος Κροάτης καλλιτέχνης Φιλίπ, αλλά και μια έντονη συζήτηση που θεωρεί πως ξεκαθαρίζει το τοπίο της Χριστίνας μας ωθούν στα άδυτα της ιστορίας και μας υπόσχονται ένταση, έρωτα, μα και δάκρυα.

Σειρά έχει ένα δισέλιδο γράμμα, η νέα πνοή πλεύσης με ελπιδοφόρα χροιά για την ανερχόμενη ζωγράφο μας, ένας ολοκληρωμένος πίνακας με μια μόνο συνεχόμενη γραμμή ο οποίος προορίζεται για δώρο, μια υπέροχη Παραμονή Χριστουγέννων και ένα ευωδιαστό κέικ πορτοκάλι, φτιαγμένο με πολλή αγάπη.

…τα όνειρα προηγούνται…

Γνωριμίες νέων προσώπων, μπερδεμένα συναισθήματα, μια αγάπη που σιγοκαίει, μια μάνα που παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και μια άλλη που αποφασίζει να δράσει, είναι κομμάτια της ιστορίας μας που κανέναν δεν θα αφήσουν ασυγκίνητο.

Πλάι σε ένα ραντεβού στα τυφλά προσφορά της Σοφίας, θα αναπτυχθεί ένας έρωτας που δεν υπακούει σε πρέπει, σε απαγορεύσεις και σε φραγμούς. Η Αθήνα φαντάζει ένας από μηχανής θεός για τη Χριστίνα, όμως τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ίσως και όχι. Ο καιρός περνάει, δίνει τη θέση του σε νέες εξελίξεις, μια βραδιά με χορό αναζωπυρώνει ξεχασμένες ερωτικές χορδές και οι αποφάσεις για την πρωταγωνίστριά μας δεν χωρούν πλέον αναβολές.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Γεωργίας Εφαπλωματά, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Αν δεν πάνε καλά, τότε δεν είναι ακόμα το τέλος…

Η Κάτια ήταν πάντα το στήριγμα της Χριστίνας. Η Χριστίνα ήταν πάντα εκεί όταν η Κάτια είχε την ανάγκη της.

Έγινε κάτι που τάραξε τις ισορροπίες μεταξύ τους;

Υπήρξε ένα αγκάθι που πλέον αιμορραγεί τις καρδιές τους;

Μην περιμένετε να σας απαντήσω. Θα πω μονάχα ότι μια αναγκαία και εκ βαθέων εξομολόγηση θα λύσει όλες σας τις απορίες και εκείνοι που πάντα ήταν μόνοι, θα δοκιμάζουν πλέον μια νέα συνθήκη ζωής.

Το βιβλίο το απόλαυσα. Λάτρεψα τη μαμά της Χριστίνας, συμπόνησα έναν πατέρα που λίγο πριν το τέλος ξεθόλωσε η κρίση του και όσο για τους βασικούς ήρωες, δεν θα ήθελα να πω περισσότερα και αποκαλύψω κομβικά σημεία της ιστορίας τους. Θα σας πω μονάχα ότι, το βιβλίο διαβάζεται εύκολα, κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία και οι στιγμές συγκίνησης που απλόχερα μας προσφέρει αφήνουν στο τέλος, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας στο πρόσωπό του.   

Τελικά αγαπητοί αναγνώστες, ο έρωτας αν είναι δυνατός θα βρει τη δύναμη να μεστώσει όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες που επικρατούν!

Αν κάποιοι αναρωτιούνται ακόμη γιατί να το διαβάσουν, ένα έχω να προσθέσω. Πολλοί είναι αυτοί που τόλμησαν έναν απαγορευμένο έρωτα και άλλοι τόσοι δείλιασαν και ακόμη έχουν κρυφά μέσα του αναπάντητα ερωτήματα. Μήπως ήρθε η ώρα να απαντηθούν;

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ένα βιβλίο για τη φιλία και τον έρωτα. Για όσα φλέγονται μέσα μας και συχνά μας απειλούν με σκοπό να μας οδηγήσουν εκεί που πρέπει… πίσω στον εαυτό μας.

«Δεν το χωράει το μυαλό μου!» φώναζε η Κάτια περπατώντας φουριόζα πάνω κάτω στο σαλόνι.

«Δεν ήθελα να συμβεί. Αλλά μετά… ξέρεις πώς είναι ο έρωτας, η αγάπη. Δεν σε ρωτάνε. Μόνο ορμάνε πάνω σου με φόρα… δεν λογαριάζουν». Γιατί, πράγματι, όταν η αγάπη εισβάλλει στην καρδιά σου, τα πρέπει γκρεμίζονται στη στιγμή.

Και αντιστάθηκα, αυτή ήταν η αλήθεια μου. Αντιστάθηκα από την πρώτη εκείνη στιγμή, όταν με κοίταξε στα μάτια και μου είπε ότι με αγαπάει. Έκανα ότι δεν άκουσα, δεν κατάλαβα. Έστησα τη ζωή μου διαφορετικά, και ας είχα και τους δυο τους ανάγκη, γιατί η Κάτια ήταν πάντα το στήριγμά μου, η αγκαλιά που έτρεχα να βρω παρηγοριά, όταν ο πατέρας μου μού στερούσε το οξυγόνο και δεν με άφηνε να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Αλλά εγώ δεν το έβαλα κάτω ποτέ, και αυτό γιατί η Κάτια δεν με άφησε.

Δεν ήθελα να την προδώσω. Και όταν ο Αλέξης μου εξομολογήθηκε τα πάντα, δεν τον άφησα να συνεχίσει. Άλλαξα πόλη, έφυγα. Προσπάθησα να ερωτευτώ, δεν τα κατάφερα είναι η αλήθεια, μα συνέχισα. Όμως, κανείς δεν ήταν ο Αλέξης…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Είμαι η Γεωργία Εφαπλωματά. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1978. Σπούδασα Οικονομικά, ενώ το όνειρό μου ήταν  να γίνω διακοσμήτρια. Ο δρόμος μου με οδήγησε να ζήσω για λίγο στην Ισπανία και για πολύ στην Ολλανδία, δύο μέρη που άσκησαν καταλυτική επιρροή επάνω μου και με άλλαξαν σημαντικά. Τα τελευταία χρόνια ζω στη Θεσσαλονίκη και δουλεύω σε μια ιδιωτική εταιρία. Στον ελεύθερο χρόνο μου απολαμβάνω να ασχολούμαι με όλα όσα λατρεύω, τη γιόγκα, τη μουσική και τη λογοτεχνία, ενώ η θάλασσα υπήρξε πάντα η μεγάλη μου αγάπη.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την ΕΞΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.