Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

A36_b

Έλειπα πάντα

απ’ την κάθε μας στιγμή,

παρούσα σ’ ένα παρόν

που το εξόριζα.

Νότα παράταιρη,

σ’ ένα τραγούδι

που άφησες μισοτελειωμένο.

Ατίθασα να μπαινοβγαίνω στη σύνθεσή σου

και να νιώθω πως

καμία αφιέρωση δε μου ταίριαζε

κανένας στίχος δε με αποτύπωνε

καμία ιδέα δε με οδηγούσε.

Στην έμπνευσή σου μια μούσα απούσα

με βήμα που ξέφευγε διαρκώς απ΄τον ρυθμό.

Δίχως σκοπό να σου δίνω τον τόνο λειψό

καμιά αγκαλιά δε με χωρούσε.

Κι αυτό το εξωστρεφές μου Εγώ

μια ξένη πάντοτε έπαιρνε μορφή

και πάντοτε με ξεχνούσε.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Ακολουθήστε μας

Οι κόσμοι

Οι κόσμοι

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε;   Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι.   Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Μια σημείωση

Μια σημείωση

Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...

Ανεστραμμένα είδωλα

Ανεστραμμένα είδωλα

Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν,  κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Μια παρούσια απουσία όπως συχνά συμβαίνει.

    Άννα πολύ πολύ όμορφο!! Μπράβο σου!!!

    🙂

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Αμοιβαία η αίσθηση. Σας ευχαριστώ πολύ!!

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *