–

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

–

Η Άννα, μια όμορφη, καλόκαρδη, πειθαρχημένη, επικοινωνιακή και συνάμα ανασφαλής νεαρή, είναι το κυρίαρχο πρόσωπο του βιβλίου της Βιβιάννας Γιαννούτσου. Είναι χημικός με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και πλέον συγκατοικεί με την από χρόνια κολλητή της Έμμα. Στην εφηβεία της έχασε τη μητέρα της από καρκίνο και από τότε έχει κλειδωθεί στον εαυτό της.

Ο δεύτερος πατέρας της όπως αποκαλεί τον καθηγητή της κο Ζόντικα, θα την συμπεριλάβει στην 4μελή ομάδα του για να πάρουν μέρος στο συνέδριο εφευρετικότητας και θα την φέρει αντιμέτωπη με τα χρέη του παρελθόντος.

Η Αριάδνη, ο Λευτέρης και ο Άλεξ είναι τα άλλα τρία μέλη της ομάδας, όπου ο Άλεξ είναι ο πρώτος της έρωτας και από ότι θα φανεί στη συνέχεια, έχει κατακλύσει κάθε της κύτταρο.

…είναι οι άνθρωποι που σε βοηθούν να γίνεις ο άνθρωπος που είσαι σήμερα…

Συναντιούνται μετά από χρόνια, πρέπει να συνεργαστούν παρά την τεταμένη ατμόσφαιρα μεταξύ τους και τα θαμμένα συναισθήματά τους βγαίνουν άλλοτε δειλά και άλλοτε με φόρα στην επιφάνεια, έτοιμα να τους παρασύρουν στη δύνη του έρωτα.

Θα περιπλανηθούμε στο χτες, θα γυρίζουμε στο σήμερα και το παρόν με το παρελθόν θα κονταροχτυπιούνται για μια υπερίσχυση. Θα έρθουμε αντιμέτωποι με τις αναμνήσεις της Άννας από το νησί της την Αίγινα, με ένα στρογγυλό επιχρυσωμένο κολιέ, με τις ξεκαρδιστικές σκέψεις μιας κόκκινης εφαρμοστής μπλούζας, με μια καρτ-ποστάλ που αφυπνίζει, με ένα φιλί που δεν έπρεπε να δοθεί, με ένα άλμπουμ με οικογενειακές φωτογραφίες, με ένα βράδυ γεμάτο έρωτα, με μια κρυφή σχέση από την υπόλοιπη νεανική παρέα και τον χορό μιας αποφοίτησης που κάποιους τους βρίσκει εστεμμένους.

Ο Άλεξ φοβάται τις δεσμεύσεις, η Άννα δεν έχει στεριώσει σε σχέση γιατί δεν αφήνεται ελεύθερη να πιστέψει στον έρωτα και η Κωνσταντίνα γεννά συναισθήματα ζήλιας στην Άννα που όσο κι αν θέλει να φανεί απροσπέλαστη, όλη η κατάσταση που βιώνει, την έχει αποδιοργανώσει.

…να ζείτε. Να ζείτε όσο είναι καιρός, να ζείτε σαν να ήταν η τελευταία μέρα σας σ΄ αυτόν τον πλανήτη…

Τα τελευταία λόγια που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα σε μια ψυχή, το λίγο χώμα που πέφτει βαρύ σε έναν φέρετρο, μια παρουσίαση εργασίας που γίνεται μονάχα από ένα άτομο, η ευχή που συνοδεύει ένα αστέρι που πέφτει, μια παραλαβή βραβείου σε βαρύ κλίμα, μια εκ βαθέων εξομολόγηση σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου και ένα όνειρο που μοιάζει αληθινό, φορτίζουν την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα και προσδίδουν στο βιβλίο αγωνία για την εξέλιξη της ζωής των πρωταγωνιστών.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση, για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Γιώργου Πολίτη, ένα μικρό βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…κάποιες φορές χρειάζεται να τολμάμε. Χρειάζεται να κάνουμε το βήμα και να μπαίνουμε σ’ έναν βούρκο που φαίνεται ότι δεν έχει τελειωμό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τους φόβους μας…

Τι να πω για το βιβλίο; Το λάτρεψα, το διάβασα με μια ανάσα. Το κράτησα στα χέρια μου ώρα πολλή αφότου ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του για να παρατείνω την αλληλεπίδραση με τους ήρωες του και έδωσα τη δική μου συνέχεια στην ιστορία. Πρόκειται για ένα βιβλίο ξέχειλο από συναισθήματα αγάπης, τρυφερότητας, ζεστασιάς και οικειότητας.

Στις σελίδες ο αναγνώστης θα έρθει αντιμέτωπος με στιγμές και καταστάσεις που άλλοτε ανακουφίζουν και άλλοτε πληγώνουν, στιγμές τρυφερές και ολέθριες, στιγμές εφιάλτες που αναδύουν τύψεις, έλλειψη, προσμονή αλλά και ελπίδα.

Το τέλος του αφήνει τον αναγνώστη να πλάσει τη δική του εκδοχή για τη συνέχεια με ρεαλισμό, με τρυφερότητα, με συνείδηση ή με έρωτα.

Παρ’ το και καν’ το δικό σου, αυτή τη φράση θα κρατήσω από το βιβλίο που έχει βαρύγδουπη σημασία και μπορεί να σταθεί αφορμή για να αλλάξει η ρότα της ζωής σου.

Η Βιβιάννα Γιαννούτσου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του Λυκείου Κολλεγίου Ψυχικού και του τμήματος Χημείας του ΕΚΠΑ. Σήμερα εργάζεται ως χημικός σε μεγάλη χημική βιομηχανία στην Ελλάδα.

Η κλίση της στις τέχνες εκδηλώθηκε από μικρή ηλικία. Τριών ετών ξεκίνησε μαθήματα χορού τα οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα. Στην ηλικία των πέντε ξεκίνησε και η ενασχόλησή της με το θέατρο, και πλέον είναι φοιτήτρια της ανωτέρας δραματικής σχολής «Ίασμος – Βασίλης Διαμαντόπουλος». Έχει λάβει μέρος σε γνωστές τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις, με πιο σημαντική την «Ανάμνηση Σμύρνης», παράσταση που ανέβηκε στο Ηρώδειο Θέατρο.

Η αγάπη της για το γράψιμο ξεκίνησε στα δώδεκα, όταν ένιωσε για πρώτη φορά την ανάγκη να μεταφέρει σε κείμενο τα συναισθήματά της. Έχει γράψει διηγήματα, μικρά μυθιστορήματα, ενώ έχει λάβει μέρος σε λογοτεχνικούς και ρητορικούς διαγωνισμούς όπου έχει διακριθεί.

Το «Πάρ’ το και κάν’ το δικό σου» αποτελεί το πρώτο της μεγάλο μυθιστόρημα, για τη συγγραφή του οποίου άντλησε έμπνευση από τα προσωπικά της βιώματα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.