γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Δυο παλιοί εραστές, η Κλερ και ο Ματέο, αφού μεσολάβησαν τρεις δεκαετίες σιωπής, με πρωτοβουλία της Κλερ, αρχίζουν δειλά – δειλά να ανταλλάσσουν emails. H Κλερ, μια γυναίκα η οποία επιθυμούσε να είναι αρεστή, είναι αισιόδοξη, συναισθηματική, διανθίζει τη ζωή της με χαρούμενη χροιά και στο μακρινό της παρελθόν, υπάκουγε σε πρέπει. Στον αντίποδα, ο Ματέο υπήρξε ευαίσθητος και ονειροπόλος νέος και πλέον είναι ένας καλλιεργημένος άντρας που λατρεύει τις καθημερινές βόλτες στο δάσος.

Η απόσταση μεταξύ τους είναι αρκετά μεγάλη, αν σκεφτεί κανείς πως η Κλερ μένει στη Σαντορίνη και ο Ματέο σε ένα χωριό έξω από το Μόντρεαλ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί ανασταλτικά.

Τα μηνύματά τους κρύβουν ένταση, γίνεται λόγος για τις κοινές τους αναμνήσεις και εκατέρωθεν κατατίθενται κομμάτια από τις ψυχές τους. Όλα όσα νιώθουν, όλα όσα σκέφτονται χωρίς περιορισμούς γίνονται λέξεις και βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στον παραλήπτη. Θέλετε η απόσταση, θέλετε τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, λίγο πολύ όλα συνάδουν στο γεγονός να μιλάνε μεταξύ τους χωρίς ταμπού, χωρίς ντροπές και χωρίς παρεκκλίσεις.

Η πρώτη τους συνάντηση, η άγαρμπη λήξη του χωρισμού τους, μια αίτηση εθελοντισμού, η επιστροφή στο παρελθόν αλλά και το διαφορετικό σήμερα που έχουν επιλέξει να ζουν, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των γραμμάτων τους, τους προσδίδει αγωνία για κάθε απάντηση αλλά και προσμονή για κάθε νέα αποκάλυψη η οποία καταγράφεται στο χαρτί χωρίς φειδώ ή περιττά φτιασίδια.

…πάντα σε φυλούσα στη «μπιζουτιέρα» της καρδιάς μου…         

Η Κλερ γράφει ένα βιβλίο όπου μέσα του εσωκλείει τις αληθινές μαρτυρίες κακοποιημένων γυναικών. Στέλνει τα πρώτα κεφάλαια στον Ματέο θέλοντας τη γνώμη του για το εγχείρημά της και κάπως έτσι, διεισδύουμε σε νέα αναγνωστική τροχιά ξέχειλη πόνο, συγκίνηση μα και βία.

Μια δραστήρια, όμορφη και έξυπνη γυναίκα από την Ιθάκη. Μια σοβαρή και υπεύθυνη Ρουμάνα η οποία έζησε μακριά από το μητρικό χάδι, αλλά και μια ατίθαση και δυναμική νεαρή, θα μας απασχολήσουν, θα μας προβληματίσουν, θα μας θυμώσουν και σίγουρα στο νοερά απλωμένο τους χέρι θα ανταποκριθούμε πρόθυμα και με σθένος.

Πολλά διάβασα μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Μια στρίγκλα μάνα, μια φτωχή οικογένεια χωρίς αγάπη, ένας ανασφαλής οικοδόμος, ματωμένα σεντόνια αλλά και μια ζωή μέσα σε αρρωστημένη ζήλια για μια 13χρονη νύφη στήνουν χορό στο μυαλό σου, σφίγγουν σαν μέγγενη την καρδιά σου και σε γεμίζουν ανάμεικτα συναισθήματα.

Ανάμεσα στις σελίδες υπάρχουν σκληρές απειλές, σκηνές βάναυσες ποτέ όμως παρουσία μαρτύρων, παιδιά που υποφέρουν για τα λάθη των γονιών τους, γκρίνια και γεγονότα αδιανόητα, πλην όμως αληθινά.

Σειρά έχει ένα παιδί που διψάει για μάνα. Ένα παιδί υπεύθυνο, μοναχικό το οποίο θα θαμπωθεί από κομπλιμέντα και φρούδες ελπίδες, θα αγκιστρωθεί στα δίχτυα του έρωτα ενός παρορμητικού, ωραίου και άστατου νέου ο οποίος κρύβει καλά την ανευθυνότητα και τη τεμπελιά του και παίζει αψεγάδιαστα τον ρόλο του, φτάνοντας τη γυναίκα στα πρόθυρα της τρέλας, της κατάθλιψης και της οικονομικής εξαθλίωσης.   

…σκαρφάλωσε σ’ ένα ουράνιο τόξο για να γεμίσει χρώματα η ζωή σου…

Δεν έχει νόημα να αναφέρω ονόματα και καταστάσεις. Στην τελική αυτά που σκαλώνουν στη μνήμη μας είναι όχι τα ονόματά τους, αλλά όλα όσα εκείνες έζησαν, όλα όσα εκείνες υπόμειναν, όλα όσα άντεξαν και θυσίασαν στον βωμό των παιδιών τους, στον βωμό της οικογένειας ή ακόμα και της ελευθερίας που ποτέ δεν ήρθε.

Βλέμματα παγερά αδιάφορα, ψήγματα ελπίδας, υποσχέσεις που διαμαρτυρήθηκαν, εκβιασμοί, αδηφάγα στόματα χαραμοφάηδων που χάσκουν ορθάνοιχτα όσο κι αν τα ταΐσεις, κεραυνοβόλοι έρωτες χωρίς αντίκρισμα μα και κόμπλεξ κατωτερότητας, σε κρατούν δέσμιο στο κείμενο μη γνωρίζοντας ότι έτσι κι αλλιώς δεν είχες την παραμικρή διάθεση να αποστασιοποιηθείς.

Κείμενα με ωραίο και λυρικό λόγο, γλαφυρές περιγραφές ξέχειλες παρομοιώσεις και εικόνες που σου κόβουν την ανάσα. Οι χειριστικοί άντρες, η κατάθλιψη, η αυτοχειρία, η ντροπή και η βία, διαδέχονται τη διαστροφή, την απόγνωση, την οργή, την εκμετάλλευση, την χειραγώγηση και τις αυταπάτες, μα δεν σταματάμε εδώ. Θα έρθουμε αντιμέτωποι με συναισθηματικούς εκβιασμούς, με τη μιζέρια, με δηλητηριασμένες πλέον ψυχές, με αρρωστημένες αγάπες, με διάχυτο τρόμο, με ταπείνωση, τοξικότητα, υποτίμηση και προδοσίες.    

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Ζοέλ Λοπινό, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…ποτέ δεν είναι αργά για να μάθεις να ζεις… 

Το θέμα που θίγει η συγγραφέας, εκτός από επίκαιρο πλέον έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Πολλές γυναίκες βιώνουν στωικά παρόμοιες καταστάσεις μα μη βιαστείτε να βγάλετε εύκολα συμπεράσματα. Τίποτα δεν είναι εύκολο και ότι σε εσάς μπορεί να φαντάζει εύκολο για κάποιον άλλον να μοιάζει ανυπέρβλητο εμπόδιο. Όταν ο ναρκισσισμός βγάλει δόντια, όταν οι εκφοβισμοί κάνουν καλά τη δουλειά τους, όταν η κακία τροφοδοτεί κάθε κύτταρο, δύσκολα μπορείς να σηκώσεις κεφάλι και να αλλάξεις το ρου της ζωής σου.

Γι’ αυτό λοιπόν, αγαπητοί όλοι, αδράξτε την ευκαιρία της συγγραφέως, διαβάστε τις συμβουλές της για τις κακοποιημένες γυναίκες και για εκείνες που θέλουν να ξεφύγουν, βρείτε τη δύναμη μέσα σας και αντιδράστε.

Ακούστε την εσωτερική σας φωνή! Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας. Μην τοποθετείτε κανέναν στο βάθρο του απυρόβλητου και φυσικά μην κατηγορείτε τον εαυτό σας για λάθη και συμπεριφορές άλλων.

Δεν θα πω περισσότερα. Θεωρώ πως πλέον έχετε σκιαγραφήσει την κεντρική ιδέα του βιβλίου, έχετε αποκομίσει όλα όσα κυοφορεί εντός του και πιστεύω πως θα καταφέρει να σας κερδίσει αν του δώσετε μια ευκαιρία. Με γνώμονα λοιπόν ότι το βιβλίο είναι βασισμένο σε αληθινές ιστορίες, εξοπλιστείτε υπομονή και αρχίστε να διαβάζετε. Η Ζοέλ Λοπινό σας εύχεται ένα ταξίδι γεμάτο πόνο, πέρα από τη σιωπή…

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Η Ζοέλ Λοπινό επιστρέφει με ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα που ακουμπά στις πιο σκοτεινές πτυχές της έμφυλης βίας και των σχέσεων εξουσίας.

Στις σελίδες του βιβλίου Πέρα από τη σιωπή μπλέκονται οι ζωές δύο παλιών εραστών με τρεις καθηλωτικές εξομολογήσεις γυναικών. Όλες βασισμένες σε αληθινές ιστορίες. Όλες φωνές που σώπαιναν για χρόνια.

Με διεισδυτική ματιά, η συγγραφέας σκιαγραφεί τα προφίλ  κακοποιητικών ανδρών και, παράλληλα, φωτίζει τον αθέατο δρόμο που οδηγεί πολλά θύματα στη σιωπή – από την παιδική ηλικία έως τη στιγμή της κατάρρευσης ή της λύτρωσης.

Ένα βιβλίο για όσους θέλουν να καταλάβουν. Για όσες χρειάζονται δύναμη. Για εκείνους που δεν θα παραμείνουν θεατές.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ποτέ λύση.

Και υπάρχει πάντα ένας δρόμος προς την ελευθερία.  

«Δεν άντεχα άλλο να σιωπώ. Δεν άντεχα άλλο να βλέπω γυναίκες να κακοποιούνται, να δολοφονούνται, να καταρρέουν υπό το βάρος ενός φόβου που τις φυλακίζει. Κάποιος έπρεπε να μιλήσει. Έγινα η φωνή τους».

Ζοέλ Λοπινό.

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

“Η Ζοέλ Λοπινό γεννήθηκε στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας. Έχει ελληνικές ρίζες από την πλευρά της μητέρας της και η Kρητική γιαγιά της καλλιέργησε τη μεγάλη αγάπη της για την Ελλάδα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.