Απούσα νιώθω της χορδής, το ανυπέρβλητο καθήκον
στα άναρχα όνειρα ψυχών, λόγια μεγάλων εποχών
επί δικαίων και αδίκων.
Όταν ξεφτίζει η κλωστή, γίνεται κόμπος το σχοινί
κι η αρετή χωλαίνει.
Αγώνας με αίμα χρίζεται, το σώμα που ορίζεται
στο χρόνο που πεθαίνει.
Θωπευτικά τα λόγια σου, για τις ρωγμές των βράχων
με κύματα προβλημάτων, γεννιούνται οι γκρεμοί.
Στις ατελείς ακρότητες, μέτρο χωρίς ορθότητες
τη παρακμή της σήψης σου, οσμίζεται η οργή.
Μόχθος ζωής αφύπνιση, της μοίρας υπενθύμιση
συνείδησης κραυγή.
Άνθη γεμάτα αρετές, της εκστρατείας εμπνευστές
στης σύγκλισης τα νάματα.
Η αλήθεια μίσχος λυτρωμού, αγώνας δύσκολου καιρού
συνθήκες και οράματα.
Ανάχωμα στις σκέψεις σου, πολιτισμό στις θέσεις σου
στις τάξεις των πραγμάτων σου, πρότυπα, ιδανικά.
Κρατάς μες τη φαρέτρα σου, σύμβολα, θεωρίες
τις λέξεις, τις αξίες, τις πράξεις, τα σωστά.
Ελευθερία για όπλο σου, Ισότητα για όρκο σου,
Ειρήνη για θρησκεία, Αγάπη για λατρεία.
Την πολιτεία ίδρυσες, την κοινωνία στύλωσες
και ως κορωνίδα θέσπισες, τη λέξη Δημοκρατία.
Η Αρετή δεν χάνεται σαν κάστρο μες την άμμο
στης απουσίας το κάδρο, ορθώνονται βουνά.