Θα ’θελα απόψε να ανοίξω το μεγάλο πιάνο στο σαλόνι. Και να χαθούν τα δάχτυλα σε μια σονάτα ξεχασμένη. Κάποιοι θα πουν πως ενοχλώ τις μούσες χωρίς λόγο. Ο αποσπερίτης πέθανε στο κατώφλι του παραμυθιού. Στην παραλία της Καλαμαριάς μόνο οι γλάροι ερωτοτροπούνε. Ξεβάφω. Μα δεν πετώ τα μάτια μου στις σκάλες. Ξεβάφεις. Κολυμπώντας πάνω από τη θάλασσα. Όπως κάθε ασυγκράτητος πόθος. Τέτοιες μέρες στο Λονδίνο νυχτώνει πιο νωρίς απ’ ό,τι στο Παρίσι. Πέρασα κάτω απ’ την αψίδα του Wellington σαν κουρασμένο φάντασμα. Η τρίαινα του Ποσειδώνα ήταν κρυμμένη στα μαλλιά μου. Την έκλεψα για να ταράξω τα νερά των ταξιδιών που αναβλήθηκαν. Το μουσικό κουτί που έχω στο γραφείο ξυπνάει από μόνο του. Σκορπά στον χώρο μια μελωδία μελαγχολική. Θα το πετάξω στο πάτωμα με βία. Πάνω απ’ το πιάνο μου θα ξενυχτήσω. Σαν ψυχωμένος ταξιδιώτης. Παίζοντας ό,τι θέλω εγώ. Κι ας «έγινε η απώλεια συνήθειά μας». Κι ας ήταν πάντα «ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή». Εσύ μπορείς να έρθεις να με βρεις. Στα καλοκαίρια που γραφτήκαν με την καύτρα του τσιγάρου μου.

_

γράφει ο Χρήστος Κάρτας