Περηφάνεια

Δημοσίευση: 20.02.2017

Ετικέτες

Κατηγορία


Άλλαζα με το νου τις εικόνες.
Έβαλα μια αχτίδα να χρυσίζει στα μαλλιά
έναν μεγάλο δρόμο που έχει μονάχα ορίζοντα 
σε μάτια αγαπημένα.
Έβαλα τα χρώματα της αρεσκείας μου στα ξερά φύλλα
και ένα ποτάμι να κόβει στα δυο το σώμα.
Δε μου ήταν δυσάρεστο να σκέφτομαι τη γελοιότητα 
του μισού εαυτού μου
να τρέχει στο παρελθόν και στο μέλλον
μα να μην στέκεται στο παρόν.
‘Εχω επίγνωση της περηφάνειας μου.
Δεν κοιτώ κάτω, κοιτώ ψηλά και αλλάζω το τοπίο.
Γνωρίζω ακόμα πως το τίποτα μιας πέτρας
ξεχειλίζει τα σχήματά μου.
Κινδυνεύω από την ίδια τη δύναμή μου να παραιτούμαι
να βρω θέση στις εικόνες.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 2 – 3 Μαρτίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 2 – 3 Μαρτίου 2024

Real News https://youtu.be/hOMlcAy2RLgΚαθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να...

Νύχτα χωρίς ανατολή

Νύχτα χωρίς ανατολή

Χαμόγελα αποχαιρετισμού στην αποβάθρα του σταθμού. Φορτωμένες οι αποσκευές τους με τα όνειρα της γνώσης, ταξιδεύουν ανυποψίαστοι στις ράγες της ανευθυνότητας. Νύχτα χωρίς ανατολή χάρισαν στο ταξίδι της νιότης. Η μετωπική σύγκρουση συνοδεύτηκε από τον κρότο της λάμψης...

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Βάφεις τα χείλη κόκκινα το πανωφόρι βάζεις στην πόρτα μ’ αποχαιρετάς Πάρε με όταν φτάσεις   Βγαίνω για να σε ξαναδώ γυρίζεις με κοιτάζεις στέλνω φιλιά στον άνεμο Στο μάγουλο τα βάζεις   Μαζεύω από το πάτωμα τα ρούχα σου να πλύνω αλλάζω τα σεντόνια σου Την...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Πάρε Με Όταν Φτάσεις

Βάφεις τα χείλη κόκκινα το πανωφόρι βάζεις στην πόρτα μ’ αποχαιρετάς Πάρε με όταν φτάσεις   Βγαίνω για να σε ξαναδώ γυρίζεις με κοιτάζεις στέλνω φιλιά στον άνεμο Στο μάγουλο τα βάζεις   Μαζεύω από το πάτωμα τα ρούχα σου να πλύνω αλλάζω τα σεντόνια σου Την...

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Για άλλη μία φορά η ποίηση σας με αγγίζει βαθιά!Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Ντίνα τρυφερή και γλυκιά η περηφάνειά σου!!
    Εικόνες μελωδικές και δυνατές συνάμα!! Μπράβο!!! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου