Η πρώτη του εμφάνιση ήταν με την «οργή της πεταλούδας» (2013). Τα κατάστιχα ξαφνιάζουν με το νέο ύφος και τη στιχουργική. Σύντομα ποιήματα (3-5 στίχων), αυτόνομα μεταξύ τους και χωρισμένα σε ανεξάρτητες ενότητες, δημιουργούν ένα διαφορετικό κλίμα από εκείνο που είχαμε συναντήσει στην οργή της πεταλούδας.

Δήμος Χλωπτσιούδης

Ο τίτλος ακόμα της συλλογής υποδηλώνει ένα σημειωματάριο, έναν κατάλογο στον οποίο καλείται να ανατρέξει ο αναγνώστης. Ταυτόχρονα όμως το συνθετικό στίχος δηλώνει την ποιητική διάθεση του καταλόγου. Η συλλογή μπορεί κάλλιστα να παρομοιαστεί με το αμυδρό φως που σκορπά ένα μικρό σπίρτο στην κατάμαυρη εποχή μας, όπως ακριβώς αποτυπώνεται στο εξώφυλλο. Η πρώτη όμως θέαση του τίτλου μέσα στο μαύρο εξώφυλλο μας φέρνει στο νου τα “μαύρα κατάστιχα” όπου οδηγήθηκε ο ίδιος ο Άνθρωπος. Έτσι, ο αναγνώστης γρήγορα θα αντιληφθεί ότι η ποιητική του Χλωπτσιούδη είναι κατά βάθος ανθρωπιστική και κοινωνική.

Ψηφίδες ποιητικές συναποτελούν τη συλλογή. Στίχοι θρυμματισμένοι, απότομοι, μικροί. Ο λόγος του ποιητή αποφθεγματικός, λιτός. Η δύναμη της εικόνας κυριαρχεί σε όλη τη συλλογή. Εικόνες από μία ρημαγμένη κοινωνία που προσπαθεί να σταθεί όρθια αντιπαρατίθενται με ονειρικές συνθέσεις. Η ποιητική του Χλωπτσιούδη έχει κοινωνικό προβληματισμό. Η κρίση, οι συνέπειές της, ο Άνθρωπος είναι στο επίκεντρό του…

Η γλώσσα του έχει τη δυναμική της προφορικότητας. Μεταχειρίζεται όλες τις γλωσσικές ποικιλίες. Λέξεις καθημερινές και λαϊκές ή από τοπικά ιδιώματα, διατυπώσεις που μοιάζουν με εκείνη των sms, στιχουργική που κάποτε φορές θυμίζει την πολιτική συνθηματολογία κι ενίοτε γράφιτι σε τοίχους. Η συνθηματικότητα σε συνδυασμό με τη θραυσματική διατύπωση διαμορφώνουν μία νόρμα που κάνει τις συνθέσεις του να μοιάζουν με σύντομες νωπογραφίες σε έναν ιδιότυπο ποιητικό καμβά, σαν ένα ακατάστατο φαινομενικά κολλάζ φωτογραφιών. Άλλες μελαγχολικές, απογοητευτικές και απαισιόδοξες, κι άλλες στη χώρα ονείρων, κι άλλοτε σε έναν μαγικό τόπο λαγνείας κι έρωτα.

Ο ποιητής μεταχειρίζεται αρχαιοελληνικούς μύθους με το δικό του τρόπο, όπως τον είδαμε και στην οργή της πεταλούδας. Η αρχαιοελληνική παράδοση δίνει αφορμή για την ανασκευή των μύθων. Αποκτούν πλέον άλλους συμβολισμούς πλάι σε οικείες στον αναγνώστη εικόνες από την τηλεοπτική ή βιωματική καθημερινότητα. Με ιδιαίτερη εκφραστικότητα η κριτική απαντά την αγανάκτηση. Ο πόνος συνδέεται με την οργή.

Επιρροές εντοπίζονται από όλη τη νεοελληνική λογοτεχνική παράδοση. Από το λεξιλόγιο του Σολωμού και τον επιθετικό ριζοσπαστισμό του Κάλβου μέχρι την καρυωτακική προσέγγιση της καθημερινότητας. Απέχει από τα επικά χαρακτηριστικά της γενιάς του ’30. Άλλοτε όμως ο λόγος του θυμίζει Λειβαδίτη, άλλες φορές Αναγνωστάκη. Από την ποιητική του δεν εκλείπουν ούτε οι ελυτικές αναφορές. Εμφανείς είναι και οι μεταμοντέρνες επιρροές τόσο στην εικονοπλασία όσο και στην εκφραστική δύναμη.

Δεν πρόκειται όμως για μίμηση, αλλά για μια δημιουργική αντιμετώπιση των ποιητών του παρελθόντος στο ποιητικό και κοινωνικό σήμερα. Πιστός στο στίχο ως μορφή ο Χλωπτσιούδης εγκαταλείπει το πεζολογικό ύφος που κυριάρχησε έως το μεταίχμιο της χιλιετίας, αν και υιοθέτει πλήρως την πρόζα.

Αυτό που ο Ευριπίδης διατύπωσε τραγικά, εμείς καλούμαστε σήμερα να το ξαναανακαλύψουμε, να ξαναδιακρίνουμε το είναι από το φαίνεσθαι. Και η νέα του ποιητική συλλογή, διατηρώντας το γνώριμο κριτικό και δηκτικό ύφος του, προσπαθεί να αναδείξει τη εικόνα όπως τη συλλαμβάνουν οι αισθήσεις και τα συναισθήματα, το είναι, αντικρούοντάς την προς το φαίνεσθαι των ειδησεογραφικών δελτίων.

_

γράφει η Γιούλα Οικονόμου