Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου
προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας
για μια ζεστή αγκαλιά.
Κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας
μόνη, με γυμνές πατούσες, με κλειστές γροθιές, με τρύπιες τσέπες.
Περπατώντας σε χωμάτινους δρόμους
πίσω από μισογκρεμισμένες μάντρες, αράδες ψυχές
πάνω σε τσιμεντένιους λίθους.
Γουβιασμένα αδύνατα κορμιά
βαριά ζεμένα με σαμάρια, με σαθρές κορμοστασιές
βουβές ψυχές, μες τη μουσική παραφωνία
πλεγμένες ιστορίες από ιστό, χαώδη ζωές.
Σε λάθος πορεία, κάτω από μουτζουρωμένες σελίδες
πάνω σε τσαλακωμένο χαρτί,με ρουφηγμένη πνοή πληγές.
Σημάδια που αποτυπώθηκαν στη βρεγμένη άμμο
μυρωδιές από μούχλα και υγρασία, φωλιάζουν στην όσφρηση
με τη γεύση πικρή, γεμάτη αηδία, αποκρουστική.
Αναταραχή στην άξαφνη λάμψη
μιας αστραπής που θόλωσε τα μάτια.
Η δροσιά της υγρή, μέσα από πορτοκαλί ανταύγειες
με τον ήλιο στα χνάρια, χαμένης ψυχής
σαν αποτύπωμα στην άμμο,που πάλι χάνεται μες το νερό.
Μια κόκκινη αχτίδα που καρφώθηκε στο πρόσωπο
και θάμπωσε το φως, που βασίλεψε στην αγκαλιά της θάλασσας.
Άσπρο ντυμένο το κορμί, γέρνει να ξαποστάσει
στο νοτισμένο χώμα της ακρογιαλιάς.
Το απόβραδο γκριζάρισε τα χρώματα, μέσα από τη σκιά του
και μονοπάτι φωτεινό, ζωγράφισαν τα αστέρια
με το νερό αμίλητο, έπαιζα κομπολόι.