Τα παλιά αρχοντικά
μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι
παλιές στιγμές αναπολούν και κλαίνε…
Βουρκώνουνε οι μαραμένες βουκαμβίλιες στην αυλή τους
Κι αυτά τα φαγωμένα απ’ την αλμύρα παραθύρια δάκρυα στάζουν.
Ποιος είπε πως τα άψυχα ψυχή δεν έχουν;
Αν είχαν στόμα τόσα θα ’χαν να μας πουν.
Ιστορίες που παλιώσανε μέσα στο χρόνο
Αγάπες κι όνειρα που λησμονήθηκαν!
Απόψε η θάλασσα γαλήνεψε
Γέμισε ο ουρανός χιλιάδες χρώματα
Σκούρο μπλε ντύθηκε και μύρισε αλμύρα η μοναξιά.
Μέσα στην απεραντοσύνη της σιωπής
σαν να ’τριξε κλειδί στη σκουριασμένη πόρτα.
Αλήθεια να ’ναι άραγε η μια ακόμα πλάνη;
_
γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου
Πολύ όμορφα δοσμένο.. γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Μου άρεσε πάρα πολύ!!
“Αλήθεια να ’ναι άραγε η μια ακόμα πλάνη;”. Είναι δύσκολο να διακρίνεις πολλές φορές την αλήθεια απ’ το ψέμα! Μου άρεσε πολύ το ποίημα σου Σμαραγδή!!!