Το πιο πρόσφατο
Πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;
Στις πρώτες αγάπες μου… στα πρώτα μου πρωτάκια στο Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου που τώρα άνοιξαν τα φτερά τους για το Λύκειο. Τρία χρόνια χέρι χέρι: Α2, Β2, Γ2.
Διαβάστε →Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Σμαραγδή Μητροπούλου
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Στις πρώτες αγάπες μου… στα πρώτα μου πρωτάκια στο Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου που τώρα άνοιξαν τα φτερά τους για το Λύκειο. Τρία χρόνια χέρι χέρι: Α2, Β2, Γ2.
Διαβάστε →έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2019».
Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι…
Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με ποιο κόστος; Η σχέση μεταξύ εμού και της γραφής ξεκίνησε απ’ τη μικρή μου ηλικία, όταν έκανα τις πρώτες μου απόπειρες να αποτυπώσω τις σκέψεις και τα…
έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2018».
απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο".
Τα παλιά αρχοντικά
μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι
παλιές στιγμές αναπολούν και κλαίνε... …
Όλα σαν όνειρο μαζί σου
Σε άλλον κόσμο, σ' άλλη εποχή.
Τότε που ένα κομμάτι ουρανού στα χέρια κράτησα. …
Η γενιά των πατεράδων μας βίωσε επώδυνα την εποχή του εμφυλίου. Πολλοί πλήρωσαν τις συνέπειές του, δίχως να φταίνε.
Σήμερα, στην λογοτεχνική δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» φιλοξενούμε την λογοτέχνη Σμαραγδή Μητροπούλου , την οποία και ευχαριστώ για την τόσο ανθρώπινη και δοτική της συνέντευξή!
Ακόμη μία φορά τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο αλλάζουν τη διαδικτυακή λογοτεχνία. Για τρίτη χρονιά το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο» 2017 φέρνει σε έναν ιδιαίτερο διάλογο δημιουργούς από διάφορες…
Κι αν τη σιωπή μου τις ώρες της νύχτας έλυνα
ήθελα εσύ να 'ρθεις στο φως της μέρας
με του ήλιου την πρώτη ανατολή …
Τα χέρια του έτρεμαν, καθώς άνοιξε το φάκελο. Κι εκείνα τα λόγια, ω Θεέ μου! «Κλείνω τα μάτια κι ολόγυμνη βαδίζω μέσα στο απέραντο γαλάζιο, δεν μπορώ να αποχωριστώ αυτή την αγκαλιά, δεν έχω τη…
Τα χέρια του έτρεμαν, καθώς άνοιξε το φάκελο… Κι εκείνα τα λόγια... Ω, Θεέ μου! "Κλείνω τα μάτια…κι ολόγυμνη βαδίζω…μέσα στο απέραντο γαλάζιο… δεν μπορώ να αποχωριστώ αυτή την αγκαλιά… δεν έχω τη…
Το απέραντο γαλάζιο μου ανοίγει την αγκαλιά του κι εγώ δεν έχω τη δύναμη να μείνω πίσω! Γι’ αυτό… γι’ αυτό φεύγω. Φεύγω, γιατί όσο περνά ο καιρός ο πόνος μεγαλώνει κι εγώ κουράστηκα να επουλώνω…
ΠΕΤΡΟΣ (κοντοστέκεται): Αν δεν έχεις υπομονή, έλα να βοηθήσεις κι εσύ!