Όλα σαν όνειρο μαζί σου
Σε άλλον κόσμο, σ’ άλλη εποχή.
Τότε που ένα κομμάτι ουρανού στα χέρια κράτησα.
Μια φορά κι έναν καιρό; Για πάντα;
Στο μέτρημα του χρόνου χάθηκα.
Σε πήρε η νύχτα
Μικρή νεράιδα του γιαλού και της σελήνης
Σε πήρε η νύχτα
Μα το φιλί σου σφραγίδα ανεξίτηλη στα χείλη μου
Μέλι κι αλμύρα.
Αλύπητα κυλάνε οι ώρες κι οι αιώνες
Σαν παραμύθι οι αναμνήσεις ζωντανεύουνε
Κι εγώ ένα ημερολόγιο παλιό
σαν αποξηραμένο γιασεμί
Κι ένα μαντήλι της φωτιάς
κρατώ για να θυμάμαι.
Ω ναι θυμάμαι, ζω και ξαναζώ κι ανασταίνομαι
Κι ας μην έχει ο δρόμος τούτος γυρισμό
Μου φτάνει που θυμάμαι…
_
γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου
Σμαραγδή τόσο γλυκό το ποίημά σου!!! Όπως και το όνομά σου!! Με άγγιξε!!!
Αναμνήσεις ως παραμύθι ζωντανεύουν… παρουσίες απουσίες… σε έναν χρόνο παγωμένο.
ευχαριστώ πολύ
Μια θύμηση που φέρνει μαζί με τον πόνο και την ομορφιά της αγάπης. Πάρα πολύ όμορφο!!
από καρδιάς ευχαριστώ