Χύθηκε το ποτάμι στην θάλασσα,
αφύλαχτα κορμιά σαν σπασμένα κλαδιά τα παρασύρει.
Παγωμένα μάτια και καρδιά κομμάτια,
στην ξενιτιά χωρίς φτερά και χέρια αδειανά.
Πατέρας μάνα και παιδί,
νατοι οι σκύλοι με μαύρο μαντήλι,
και οι θρήνοι χωρίς καντήλι.
Ένας μετανάστης μουλιασμένος είσαι,
μέσα στον γυάλινο κόσμο μα,
κοιμήσου να φανταστείς πως ανοίγει η πόρτα της φυλακής.
Το θεό παρακαλάς μέσα απ’ τα συναξάρια,
με βλέμμα καρφωμένο να μη λυγίσεις.
Πήρες χώμα από καμένη γη, να το φιλάς κάθε στιγμή.
Μια δεύτερη ζωή για ευκαιρία, απ’ την αρχή να γράψεις ιστορία.
Πολύ δυνατό ποίημα … και ναι ποτε δεν ξέρει κανείς που και σε τι κατασταση θα βρεθεί στη ζωή του… Μπράβο σας!!!
Σας ευχαριστώ πολύ κ.Άννα Ρουμελιώτη.Καλή χρονιά γεματη δημιουργία εύχομαι.
Υπέροχο το ποίημα σας Σοφία μπράβο σας!!!
Ευχαριστώ για τα καλά σας σχόλια
Τραγικά όμορφο…. Αντικατοπτρίζει την σκληρή πραγματικότητα…
Πολύ καλό Συγχαρητήρια!!