Το μόνο που το νοιάζει,
τ’ αμέθυστο κενό,
είναι μη καταλάβει
πως το κρασί είναι πικρό.
Τα πιο όμορφά του τραπέζια
κοσμούν μουσκεμένα κλαδιά.
Φτερά από όσους κύκνους του κλαίνε
κρατούν τα φρούτα δροσερά.
Και μέσα σε πάγο έχει κρύψει
δύο μπλεγμένες μιλιές.
Η πρώτη τού πλέκει το χάος.
Η δεύτερη σβήνει ενοχές.
Τα ρόδια που έχουν χαλάσει,
τα στύβει και φτιάχνει χυμό.
Προσθέτει οχτώ άδειες σταγόνες
στις κούπες των περαστικών.
Η γεύση τούς μένει στα δόντια.
Κι από τον Μορφέα έχουν χαθεί.
Τους κάνει και μένουν σε εκείνο,
υποσχόμενο πως θα τους βρει.
Κανείς, όμως, δεν επιστρέφει.
Τους κάνει κύκνους και κλαδιά.
Οι πιο όμορφοι γίνονται ρόδια.
Θεοί που τον κύκλο κρατάν.
_
γράφει η Ειρήνη Πατατανέ
0 Σχόλια