Η μηχανή του χρόνου της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου και η διαχρονικότητα του εσωτερικού αγώνα.

Εκδόσεις Άνεμος

–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Όλα ξεκίνησαν στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς, τον Μάρτη του 384 μ.Χ όταν η τελευταία Πυθία Θέκλα ενημερώνει την προκάτοχό της Ξενόκλεια για το γεγονός της συνέχισης της ύπαρξης  27 ιερειών από τότε και στο εξής. Στην Χίο το 1372 η οικογένεια του Ζωρζή Νεγρεπόντη Τζιουστινιάννη υποδέχεται το τρίτο τους παιδί, ένα ξεχωριστό κορίτσι που ονομάζεται Οργετού. Η τελευταία ανακαλύπτει τις υπερφυσικές της δυνάμεις από μικρή ηλικία -γύρω στα δώδεκα- και αντιλαμβάνεται ότι έχει το χάρισμα να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων ανθρώπων, να “βλέπει” το παρελθόν και το μέλλον, να πείθει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και να μεταμορφώνεται σε ότι επιθυμεί.

Μια τέτοιου είδους δύναμη δύναται να αποδειχθεί πολύτιμη. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις ορισμένες από τον θεό Απόλλωνα. Η ικανότητες αυτές δεν πρέπει επ ουδενί να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά προς ίδιον όφελος. Η μοίρα έπρεπε να μείνει ανεπηρέαστη. Μεταξύ λοιπόν θεϊκής ισχύος και ανθρώπινης αδυναμίας, εξωπραγματικής ενόρασης και θνητού πάθους, ιέρειας και γυναίκας η Οργετού ακροβατεί άλλοτε εκπληρώνοντας το καθήκον της ως απεσταλμένη του θεού και άλλες φορές παραπαίει καταστρατηγώντας τους ιερούς νόμους προκειμένου να βοηθήσει τους ανθρώπους γύρω της. Η συμπαντική ισορροπία διαταράσσεται και φυσικό επακόλουθο είναι η τιμωρία εξαιτίας της ύβρης.

Η δεύτερη ευκαιρία έρχεται αργότερα  με την γέννηση της Δανάης στην Φώκαια της Μικράς Ασίας το 1914 η οποία κατέχει τις ίδιες δυνάμεις με την Οργετού. Τι σχέση μπορεί να έχει με την Οργετού; Θα καταφέρει αυτή η Σίβυλλα να φέρει εις πέρας την αποστολή της δίχως να νικηθεί από την ανθρώπινη φύση της; Όλες αυτές οι αντιθέσεις λαμβάνουν χώρα σε περιβάλλοντα με έντονη ιστορική σημασία σχηματίζοντας ένα ιδιότυπο και ενδιαφέρον φόντο. Περιγράφονται με ιδιαίτερη γλαφυρότητα περιοχές όπως η Χίος, η Γένοβα, η Φλωρεντία, η Τοσκάνη, το Μιλάνο και η Κωνσταντινούπολη, μεταξύ άλλων προσδίδοντας στο έργο μια διεθνή και κοσμοπολίτικη αύρα.

Η Σίβυλλα είναι μια ξεχωριστή, πρωτότυπη και ιδιότυπη ιστορία που αξίζει κάποιος να διαβάσει, καθώς συνδυάζει έντονες παραστάσεις, ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική πλοκή, σημαντικά ιστορικά γεγονότα και ισχυρούς χαρακτήρες οι οποίοι αναμετριούνται με την μοίρα κάθε στιγμή σε ένα διαχρονικό παιχνίδι μεταξύ ανθρώπινης βούλησης και προδιαγεγραμμένης κατάληξης.

Η μηχανή του χρόνου της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου σε μεταφέρει με ευκολία σε τόπους κοντινούς και μακρινούς καθώς γίνεσαι μάρτυρας πολέμων, της στέψης του Αυτοκράτορα Μανουήλ ΄Β Παλαιολόγου, φιλοτέχνησης τοιχογραφιών και μύησης των Ναϊτών Ιπποτών.

Ακολουθεί κανείς με την ανάγνωση της Σίβυλλας ένα ατελείωτο ταξίδι, έναν συνεχή αγώνα επιβίωσης. Πέρα όμως από την ιστορικότητα του έργου θα πρέπει να τονιστεί και η δυναμική της εσωτερικότητας την οποία εκφράζει. Διότι αν οι μάχες αυτές τελείωσαν εδώ και αρκετά χρόνια δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον εσωτερικό- ενδόμυχο προσωπικό αγώνα των ανθρώπων ενάντια στην μοίρα. Έτσι μοιραία τελειώνοντας την Σίβυλλα της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου αναρωτιέται κανείς: Ο αγώνας έχει τελειώσει; Ή μήπως όσο ζούμε θα συνεχίζεται;