Κάθε βήμα που κάνω στο περπάτημα
τ’ όνομά σου αναφωνώ κι αμάρτημα!
Στην καρδιά μου μαχαίρι κοφτερό
να σε δω να διαβαίνεις καρτερώ!

Απ’ τον ακάλυπτο σε βλέπω να τραγουδάς
κι απορώ μέσα μου «Γιατί δε με κοιτάς;».
Τα μάτια σου τα λαμπερά σαν την καυτή την άμμο
και σαν διαβαίνω μέσα τους τα ίχνη μου τα χάνω!

Η μουσική του κόσμου για τα χείλη σου γραμμένη
και η φωνή σου αγάπη μου, ζωή μου ανασταίνει…
αισθήματα, μηνύματα που θέλω να σου δίνω,
μα σαν δειλός δεν το τολμώ, μαραίνομαι σαν κρίνο!

Κι άμα κάτι σου συμβεί θα τρέξω να ‘ρθω να σε βρω
για να σε σώσω λέγοντας σ’ εσέ το «σ’ αγαπώ»!
Σαράντα κύματα αν χρειαστεί για το γλυκό κρασί σου,
θα κολυμπήσω, θα πνιγώ για τη γλυκιά φωνή σου!

Άλικα ρόδα στην καρδιά φυτρώνουν νύχτα μέρα
κι αγκάθια μες στα σπλάχνα μου για σένα περιστέρα!
Η σκέψη σου μες στο μυαλό χαρίζει αρμονία,
να σε ξεχάσω πώς μπορώ μικρούλα …-νία;

_

γράφει ο Φοίβος Ήμελλος