Σε είδα τις προάλλες στο μετρό

και στο όνειρο μου ήρθες την νύχτα εχθές. 

Τίποτα το περίεργο ή το πονηρό, 

μια ζωή μόνο χτίζαμε στις αστροφεγγιές.

Σε είδα για μια στιγμή έτσι, φευγαλέα

και στο όνειρο μου μιλάγαμε στο αμάξι. 

Με έχεις κλέψει αλλά αντί για κλοπιμαία,

η καρδιά μου μόνο αυτό που έχεις αρπάξει.

Σε είδα και τα μάτια μου τα μαλλιά σου είχαν χαϊδέψει,

ένα ποτάμι καστανόξανθο σαν Ήλιος.

Μήπως έπρεπε να σε γνωρίσω, να πω μια λέξη,

μήπως και ο δικός μου κόσμος με τον δικό σου γίνει φίλος. 

Σε είδα ξανά στου Μορφέα τα μέρη, 

με τους δικούς σου λέει ζούσες στο σπίτι το πατρικό. 

Ονειρεύτηκα πως θα ήταν να σου κρατώ το χέρι, 

με τις αισθήσεις μου να συγκρατώ ένα αερικό. 

Κι αν για μια άγνωστη το μυαλό μου κάνει τέτοια παιχνίδια, 

σκέφτομαι τι θα γίνει όταν βρώ Εκείνη! 

Μια από τις ψυχές που δεν χρειάζονται στολίδια, 

έναν άνθρωπο που καθενός την ζωή θα ομορφύνει.

_

γράφει ο Λάμπρος Κατσιμάρδος