Και ξαφνικά τελεία.

Έχεις άραγε αναλογιστεί τη δυναμική της τελείας;

Για σκέψου…

Τα αποσιωπητικά αφήνουν ανοιχτά ενδεχόμενα…

Σε αφήνουν να αναλογιστείς και να συμπληρώσεις εσύ τη συνέχεια.

Η άνω τελεία σταματάει για λίγο μόνο και συνεχίζει στον ίδιο η σε διαφορετικό ρυθμό.

Το κόμμα πάλι σε ξεκουράζει. Μια μικρή, απειροελάχιστη παύση, που σπάνια την καταλαβαίνεις, αλλά τόσο ζωτικής σημασίας.

Η τελεία όμως;

Η τελεία τελειώνει.

Κλείνει τις προτάσεις, τις παραγράφους, τα κεφάλαια των βιβλίων και της ζωής μας.

Και μη βιαστείς να μου πεις ότι μετά αρχίζει άλλο κεφάλαιο.

Η τελεία μπορεί να είναι στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου και να είναι οριστική.

Η τελεία σταματάει. Ολοκληρώνει και φέρνει εις πέρας.

Κι όταν μπαίνει βιαστικά το νόημα εκμηδενίζεται.

Οι λέξεις της πρότασης χάνουν το νόημά τους και οι φράσεις πια μένουν μετέωρες,

ανίκανες να μεταφέρουν το μήνυμά τους στον αναγνώστη που μένει με την απορία της ξαφνικής τελείας και του χαμένου νοήματος.

Τελεία λοιπόν.

_

γράφει η Ευφημία Καραγιάννη