Σπαραχτική χαρά

Σπαραχτική χαρά

sad

Μου επιτρέπεις να σε κοιτάω;
Μου επιτρέπεις, όταν κουνάς τα βλέφαρά σου
να παίζω στην ταινία
της μοναχικής σου εξορίας;

Σταλαγμίτες οι στιγμές
στο σπήλαιο της τσακισμένης σου αξιοπρέπειας,
πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν
τα δάκρυά μου να γίνουν πάγος
και μετά σταγόνες,
οδυνηρά να γεμίσουν
το λιμνάζον σκοτάδι
των απονενοημένων ερώτων σου;

-

γράφει η Δήμητρα Διαμαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια, ανερχόμενη οικονομολόγος και «πτυχιούχος» αναγνώστρια. Διαβάζει, γράφει και ξαναδιαβάζει. Υποστηρίζει ότι ο κόσμος των βιβλίων είναι πολύ πιο όμορφος από τον πραγματικό και συνήθως κατοικεί εκεί. Όσο ζει θα διαβάζει κι όταν πεθάνει θέλει να (ξανα)γίνει αστερόσκονη.

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δύσκολο το στάδιο αυτό…μέχρι να γίνουν πάγος τα δάκρυα…και πάλι εκεί μέσα χαμηλές οι θερμοκρασίες…
    όμορφα γραμμένο…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος