Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Σβήνω το τσιγάρο μου πάνω στον χάρτη
Όχι δεν κάηκε ο κόσμος ακόμη
Μόνο εγώ καίγομαι
Η σιωπή μουδιάζει στις στάχτες.
Είναι ψέματα πως κάποια στιγμή αναγεννιέσαι
Ό,τι έκαψες σου άφησε ένα αποτύπωμα που δεν ξεχνιέται
Μόνο εσύ ξεχνιέσαι
Πρώτα από εσένα
Ύστερα απ’ όλους
Πρώτα μέσα σου
Ύστερα σε βάζουν στην πυρά
Κι αν ζητήσεις μετά να σε σκορπίσουνε σε χίλιους ανέμους
Χίλιες φορές αυτοί σε θάβουν
Και ακόμα δεν τους είναι αρκετό.
Σβήνω ένα τσιγάρο πάνω στον χάρτη
Ανάβω κι άλλο και φυσάω τον καπνό πάνω στα σύνορα
Γλυκιά ψευδαίσθηση η ελευθερία μάτια μου
Αυτοί που τα έκλεισαν προνόησαν για εσένα κάποιο όνειρο
Και την ελπίδα να σε κρατάει δεμένο καλά
Αν τολμήσεις να περάσεις το συρματόπλεγμα
Θα βρεθείς στις στάχτες ξανά.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Οι κόσμοι

Οι κόσμοι

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε;   Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι.   Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Μια σημείωση

Μια σημείωση

Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...

Ανεστραμμένα είδωλα

Ανεστραμμένα είδωλα

Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν,  κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Μόνο εσύ ξεχνιέσαι … Πρώτα μέσα σου … Αληθινό. Εξαιρετικά δοσμένο!!! Καλή Χρονιά με υγεία, Άννα μου.

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *