Άδεια βαγόνια παρατημένα εδώ κι εκεί.
Αποβάθρες κενές που άλλοτε έσφιζαν από ζωή, καθώς ανάβλυζαν το μεθυστικό άρωμα κάθε ανθρώπινης σάρκας ερχόμενης εκεί.
Τώρα είχαν όλα ερειπωθεί.
Στοιχειωμένο τοπίο από κάθε κηλίδα ζωής.
Παρέπεμπε σε σκηνικό πολέμου εν ώρα άτακτης φυγής.
Μοναδικό στοιχείο που θύμιζε κάτι από την αλλοτινή δόξα περασμένων μεγαλείων, ήταν τρεις λέξεις χαραγμένες στον τοίχο της αποβάθρας με το νούμερο 5.
«Σε αγάπησα πολύ».
Στοιχειωμένη αγάπη που έμελλε να μείνει φυλακισμένη στο κρηπίδωμα της ζωής.
Αναζητώντας δυο άτομα να της δώσουν και πάλι πνοή.
_
γράφει η Ελευθερία Σταματοπούλου
Ένα πολύ όμορφο ποίημα, με μια εύστοχη αναπαράσταση της εικόνας! Στίχοι δουλεμένοι με μεράκι, όμορφες λέξεις, διάχυτη αγάπη για τη γραφή και αποθέωση του έρωτα. Πολλά μπράβο στην Ελευθερία !!!
Μπραβο!!!
Μπράβο σου!!Πραγματικά ανατρίχιασα!!
Υπέροχη απεικόνιση μιας χαμένης αγάπης. Μπράβο σου ! !