Κι έτσι, σιγά σιγά, εισχώρησε στην ψυχή, φώλιασε στα απόκρυφά της, ο Αντάρτης. Να περιδιαβαίνει πότε εδώ και πότε εκεί, σε ένα αδυσώπητο και ανελέητο αγώνα επιβίωσης. Δικής του;

Δεν έχει δικά μου και δικά σου, με τούτον τον αλητήριο τύπο. Με το θρασίμι αυτό που περνάει αέρας και τα σαρώνει όλα. Που αφήνει πίσω του ανακατεμένα φύλλα και χαρτιά, σκουπίδια και καλά, χρήσιμα και άχρηστα.

Δεν έχει τώρα, χθες ή αύριο. Έχει μόνο εκείνο το ασταμάτητο σφυροκόπημα του μυαλού στην καρδιά και πάλι πίσω της καρδιάς στο μυαλό.

Έχει εικόνες, άπειρες εικόνες, ζωντανές, υπαρκτές και κόλπα. Τρελά κόλπα, από εκείνα που σκαρώνονται για την κατάκτηση του επίδικου. Της ευσεβούς προσδοκίας και του ανεκπλήρωτου. Της λέξης, της φράσης και της κάθε παραγράφου που δεν παραγράφεται.

Εκεί που σταματάει ο χρόνος, στην ώρα του μηδενός. Του εξαιρουμένου μηδενός. Του τίποτα και του όλου.

Πρόσωπα απρόσωπα συνοδεύουν απέλπιδες ελπίδες, σε πείραμα του χρόνου και σε πείσμα δικό του. Σε οπτασία άπιαστη και ουτοπική, σε παλινωδία φόβου και σε περιδίνηση, συναισθημάτων, αγνώστων προσήμων, που δεν ανακαλύφθηκαν ακόμη.

Ποιος άραγε να μπει σε αυτή την διαδικασία να προσηματοδοτεί τα ακαθόριστα ετεροκαθορισμένα αέναα συναισθήματα;

Ποιος να δημιουργήσει νέες προπαίδειες με άλλου τύπου πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις του ενός στα δύο;

Έχει χαρά συνυφασμένη με θλίψη, έχει αρχή που κολλάει σε ένα τέλος, σχηματίζοντας κύκλους και γεωμετρίες ασταθείς και ακαθόριστες. Πολυδιάστατες, ακατάστατες, κορυφών και βάσεων ανεστραμμένων, κόλουρων ή ορθοδιάστατων και πλήρων.

Με λίγα λόγια έχει τρέλα και παραφροσύνη, έχει απόλυτη ψυχοσωματική ακαταστασία. Κουβάρι. Δώσε κλότσο να κυλήσει…το κουβάρι ποιος θα λύσει;

Ο Αντάρτης στον αστερισμό του;

Ρε λες;