Τα πρωινά ζητάνε την ποίηση της αναχώρησης
το λυρισμό του χαρούμενου τραγουδιού στο αυτί
την καλημέρα της αυτάρκειας…
Θα χαθούμε μετά στο χάσμα της συνήθειας
είναι πάντα λάθος οι αποστάσεις από τις ριπές των αχτίδων.
Θύματα και θύτες της μεσημεριανής ραστώνης
των ενστίκτων που γεννιούνται από τη ζεστασιά του ήλιου.
Η φαντασία θα τρέχει σε παραλίες που πόδι ανθρώπου δεν πατάει
με τα μαλλιά στολισμένα μαργαριτάρια αλατιού
με το σώμα στη γεύση μνήμης,
Θα δροσίζουμε τα χείλη από τις συνθήκες
ο παράδεισος θα παραμένει ο ονειρικός μας προορισμός
που θα κυκλώνουμε με μολύβι στο χάρτη.
Ο έρωτας θα παραπαίει στο δεν πειράζει
προτιμώ την προτεραιότητα να αγοράσω παπούτσια
μαζί με πενήντα λεπτά που θα ρίξουμε στη λατέρνα.
Οι ονειροπόλοι ονειροπολούν, όμως γιατί;
Στη λογική μας υπόσταση θα υπογράφουμε χαρτιά στο γραφείο
θα κοιτάζουμε από το παράθυρο την πτήση των χελιδονιών
και θα θυμηθούμε πως καιγόμαστε από παρακαταθήκες αιώνων.
Το σώμα θα κινηθεί στον ιστορικό του το δρόμο
οι παλιές μας αμαρτίες θα αθωωθούν στην παράδοση.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου