Κάτω απ’ το σπίτι μου
υπάρχει μια κατηφόρα.
Ανάμεσα απ’ τα σπίτια
και από χορταριασμένες αυλές.
Μικρή και τσιμεντένια
γεμάτη με λακκούβες.
Από κει περνούσα κάθε μέρα.
Όταν ύψωνα το κεφάλι μου,
αντίκριζα τα αστέρια.
Ενίοτε βουρκώνανε τα μάτια μου.
Κάνει κρύο τώρα.
Οι λακκούβες γεμίσανε νερά.
Τα χέρια μου παγώνουνε.
Ένα μικρό δρομάκι
κρυμμένο απ’ τον κόσμο
και τα φώτα.
Εδώ φαίνονται τα αστέρια.
Και εγώ ακόμα περπατάω.
Κάνει κρύο.
Έπαψα να βουρκώνω.
Κι όμως θαρρώ τα μάτια μου είναι
πιο θλιμμένα.
Έδεσα άσπρες κλωστές στα μαλλιά μου,
για την σοφία που αποκόμισα.
Ή έτσι νόμισα.
Η κατηφόρα κάτω απ’ το
σπίτι μου μυρίζει
καπνό απ’ τις σόμπες
και πάντα έχει ομίχλη.
Μα κάθε φορά που περνάω, χαμογελάω.
Ενίοτε σφυρίζω.
Ξέρεις εύχομαι να μην χρειαζόταν να φύγω.
Η εικόνα είναι της Δήμητρας Τζελαλίδου
Μίλησες κατευθείαν μέσα μου Δήμητρα Τζελαλίδου!!!!!!Συγχαρητήρια!!!!