Μυρωδιά ψημένου ψωμιού
στο στενό δρομάκι του νησιού,
με την βουκαμβίλια τη διπλή
να στέκει παρακεί
στην πλατεία τη μικρή.
Φοίνικες χρόνων
με το κορμί ψηλά,
με τα φύλλα τα πλατιά,
αγέρωχοι αναζητούν
το λόγο μου να επιβεβαιωθούν.
Στη θέα τους κομπιάζω
και χωρίς να το σκεφτώ
πέφτω στο χώμα και τους προσκυνώ.
της Εύας Κασιάρου








Όταν δεν βρίσκεις λόγια για να περιγράψεις τον θαυμασμό σε κάτι μεγαλόπρεπο όπως είναι ένας περήφανος φοίνικας, πράγματι μόνο με κάποια κίνηση ίσως μπορέσεις να εκφράσεις το συναίσθημά σου. Και είναι το “προσκύνημα” μια σχεδόν φυσική αντίδραση όταν ελλείπουν οι λέξεις!
Πολύ όμορφη η σύντομη Θερινή σου ιστορία Εύα. Ο δε συνδυασμός με την εικόνα που παραθέτεις είναι χάρμα οφθαλμών και ψυχής.
Υ.Γ Πολύ με στενοχωρεί που βλέπω τώρα τελευταία παντού σχεδόν, πανέμορφους φοίνικες να έχουν υποκύψει σε κάποιο έντομο που τους καταστρέφει. Κρίμα!
Σε ευχαριστώ!!το προσκύνημα είναι δείγμα σεβασμού και αγάπης σε όσα λατρεύεις!!
Πολύ όμορφη ιστορία η γλυκιά μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού με τύλιξε Εύα!!!
Σε ευχαριστώ Αννα Ρουμελιώτη! τη μυρωδιά και την εικόνα των στενών της αγαπημένης Σύρου τις έχω πάντα μαζί μου!!
Πολύ όμορφο… Μεταφέρει όλη τη γραφικότητα του τοπίου και σε γεμίζει με τόσα συναισθήματα… Καλή η ιδέα και του ομοιοτέλευτου…
Σ΄ευχαριστώ!
“με την βουκαμβίλια τη διπλή / να στέκει παρακεί”…
Εγώ συντονίστηκα εδώ – στις αγαπημένες μου βουκαμβίλιες!
Πολύ όμορφη και δροσερή η καλοκαιρινή σου εικόνα, Εύα μου!
Ευχαριστώ!
Ολόκληρες σκηνές περνούν από μπροστά μας. Μέσα από ένα σύντομο “δρόμο” έρχονται εικόνες, μυρωδιές, να σε πλημμυρίσουν. Και ο σημαδιακός φοίνικας να δείχνει το μεγαλείο… Αυτή την αίσθηση αποκόμισα.
Χαίρομαι που σου ήρθαν εικόνες και μυρωδιές!