Κάθε κύτταρο γνωρίζει τον θάνατο.
Δεν είναι σφάλμα.
Είναι μέρος του κύκλου,
του ίδιου του συστήματος.
Η καρδιά μου χτυπά
όχι μόνο για μένα,
αλλά για ό,τι αναγεννάται, μέσα μου.
Η ζωή και ο θάνατος εναλλάσσονται
σαν ηλεκτρόνια
που μεταπηδούν από τροχιά σε τροχιά.
Δεν είναι αντίθετα.
Είναι δύο όψεις της ίδιας ταλάντωσης.
Ο θάνατος δεν αφαιρεί.
Δίνει χώρο.
Χορογραφεί τον ρυθμό, της ίδιας της ύπαρξης.
Κάνει την κίνηση ορατή.
Κι εγώ ακούω, την αόρατη αυτή μελωδία,
τον παλμό που περνάει
μέσα από το σώμα, τα κύτταρα, την ανάσα μου,
ανάμεσα στο πριν και στο μετά.
Δεν είμαι μόνο ζωντανή.
Δεν είμαι μόνο πεπερασμένη.
Είμαι ταλάντωση,
ένα στιγμείο του συστήματος
που αναπνέει, σιωπά και ξαναρχίζει.
_
γράφει η Έλενα Γιαννούλη
0 Σχόλια