Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος
poema
ISBN: 978-618-5142-07-0
Η ποίηση είναι μία τέχνη ακουστική. Ας μη λησμονούμε πως οι αοιδοί και οι λυρικοί ἦδον τις συνθέσεις τους μπροστά στο κοινό. Η ποίηση φτιάχνεται για να απαγγελθεί και όχι για να διαβαστεί ατομικά. Είναι μία τέχνη που απευθύνεται σε ένα υπερ-ατομικό κοινό με στόχο να σαγηνεύσει τα συναισθήματα και να τέρψει τους ανθρώπους εκθέτοντας τις αγωνίες του δημιουργού.
Τούτη την παράδοση ακολουθεί και η ποιητική συλλογή του Δημοσθένη Μιχαλακόπουλου, «αταξίδευτα» (poema, 2015), η οποία ορίζεται πάνω στην ηχητική διάσταση της ποιητικής τέχνης. Με τη μικρή τους έκταση και την αφηγηματική ροή με το αριθμό της προφορικότητάς τους οι συνθέσεις του Μιχαλακόπουλου ακολουθούν την πορεία χιλιάδων ετών της ποίησης που φτιάχνεται για να εκφωνείται και όχι να διαβαστεί.
Η ποιητική του Μιχαλακόπουλου κινείται μεταξύ υπερρεαλιστικής γραφής και υπαρξιακού λυρισμού. Εικόνες με ρίζες στο σουρεαλισμό ξετυλίγονται με ρώμη στη στιχουργική του. Τολμηρές μεταφορές ερεθίζουν την προσοχή του ακροατή και τον ταξιδεύουν στην ονειρική χώρα των υπαρξιακών αναζητήσεων του ποιητή.
Με οδηγό τη συνειρμικότητα ο Μιχαλακόπουλος ζωντανεύει τις λέξεις που αγκαλιάζουν τα συναισθήματα μέσα στο μαγευτικό κάδρο του. Με επίκεντρο το ποιητικό “εγώ” ο δημιουργός αναζητά το ταξίδι στον αχαρτογράφητο ωκεανό του ονείρου.
Υιοθετεί ένα ύφος αφηγηματικό πάνω στο οποίο εξπρεσιονιστικές πινελιές οικοδομούν το παράλογο και το σουρεαλιστικό στοιχείο. Η ζωηρή του έκφραση με τις καινοτόμες μεταφορές ισορροπεί με το αίσθημα της ήττας που συχνά εκτίθεται στο τέλος των συνθέσεων. Έτσι όμως στην ουσία η ποιητική του αποκτά αισιόδοξες ανταύγειες. Και τούτο από μόνο του είναι σπάνιο μέσα στη μαυρίλα των τελευταίων ετών.
Ας υπογραμμίσουμε πως η αβίαστη εισροή του φυσικού στοιχείου και η οικειότητα του χώρου τοποθετούν τον Μιχαλακόπουλο στην «ποίηση της περιφέρειας» (χωρίς να ξεχνάμε τη διαμονή του στη μεσσηνιακή γη). Η απουσία εικόνων κρίσης, όπως καταγράφονται στα μεγάλα άστη, και ο φυσιολατρικός λυρισμός που εμποτίζει τη στιχουργική του ενισχύουν την αισιοδοξία, που αφήνεται να επιπλέει στους στίχους του.
Εξάλλου, η στιχουργική ρευστότητα και υπερρεαλιστική αλληγορική γλώσσα του αφήνουν ένα μειδίαμα γοητεία στο κοινό και του το φωτίζει την καρδιά του ακροατή αναγνώστη. Άλλωστε, την εικονοποιία του διακρίνει μία ξεχωριστή παραστατικότητα. Ήχοι και κίνηση ξεπηδούν από τους εκφραστικούς συνδυασμούς του Μιχαλακοπούλου ισορροπώντας με τις συχνές νυχτερινές περιγραφές του. Και οι διάλογοι με τις ερωτήσεις ή το συχνό β ενικό πρόσωπο ενισχύουν τη ζωντάνια τούτη. Η δε συνειρμικότητα επιτρέπει στον ποιητή να μεταπηδά αβίαστα από το ένα θέμα στο άλλο πάνω στο λεπτό σκοινί της ιμπεριαλιστικής αλληγορίας.
Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6
Αξίζει να σημειώσουμε πως μία λεπτή ποιητική ειρωνεία καλύπτει σαν ομίχλη τη γραφή του. Αντιθέσεις ή άλλοτε μία αίσθηση άρνησης και ανατροπής ορίζουν την ειρωνεία που αναδύεται. Την ίδια στιγμή ένας ήπιος σαρκασμός με σατιρική διάθεση λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στις δυσκολίες.
Μα η ποιητική του ειρωνεία δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Συνδέεται άρρηκτα με την επίπονη υπαρξιακή αγωνία· η εσωτερική αναζήτηση έτσι ισοσταθμίζεται με την ευαισθησία και τη ζωηρή εικαστική του. Ο μύθος και η σφιχτή εσωτερική δομή με τον συντηρητικό ρυθμό του στίχου διαμορφώνουν έναν λόγο σπάνιας ποιητικής ειλικρίνειας.
Επιλογικά, δεν μας εντυπωσιάζει η ξεχωριστή διάκριση της ποιητικής συλλογής με το βραβεοιο (εξ ημισείας με τον Κατερίνα Κορρυβάντη[1]) «Μαρία Πολυδούρη».
_________________
[1] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Γυναίκα όπως λέμε μυθολογία, κριτική στην ποιητική συλλογή της Κατερίνας Κορρυβάντη «Μυθογονία» (Μανδραγόρας, 2015), τοβιβλίο.net (2.06.2016).
0 Σχόλια