Άδεια σπίτια ερειπωμένα
Φαντάσματα μιας εποχής
Αρχοντικά μα ξεχασμένα
Στην τύχη τους παρατημένα

Είχανε κάποτε ζωή
Λουλούδια ανθισμένα
Κάθε λογιών διαλογής
Στους κήπους φυτεμένα

Άνθρωποι ζούσανε εκεί
Ευγενικοί και φιλικοί
Καρδιές και πόρτες ανοιχτές
Πόσο νοστάλγησα το χθες

Σήμερα στέκονται εκεί
Φαντάσματα μιας εποχής
Σα στοιχειωμένα αρχοντικά
Είναι τα σπίτια αδειανά

Αδειάσανε και οι καρδιές
Άδεια κορμιά χωρίς ψυχές
Δίχως πνευματική ζωή
Πόσο τούς μοιάζουμε εμείς

Οι αναμνήσεις μου θολές
Μα κι όμως τόσο ζωντανές
Θαρρείς και ήτανε χθες
Μα τι ωραίες εποχές

Να ‘ταν να ‘ρχόταν ο Χριστός
Να βλέπαμε για λίγο φως
Στα χρόνια αυτά τα σκοτεινά
Που μοιάζουν τόσο ερημικά

Γίναμε ζόμπι χριστιανοί
Παθητικά Χωρίς ψυχή
Σαν τα παλιά αρχοντικά
Παραδομένα ερημικά

Αφού μιλάμε για Χριστό
Και δε γνωρίζουμε Χριστό
Είναι τα λόγια μας παχιά
Μα από πράξεις αδειανά

Πάση θυσία στο ευρώ
Το χρήμα κάναμε Θεό
Δύο χιλιάδες δεκαοκτώ
Ξανά Σταυρώνουμε Χριστό

17. 08. 2017

_

γράφει ο Μιχάλης Καλαμακίδης