–

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

–

Διαβάζοντας κάποιος “Τα φτερά του κόκκορα” από τις πρώτες σελίδες αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για ένα βιβλίο με πολυπεπίδεδους προβληματισμούς γύρω από κοινωνικά στερεότυπα, με έμφαση την θέση της γυναίκας και την αντιμετώπισή της τόσο από τους άντρες όσο και από τις υπόλοιπες γυναίκες.

Το βιβλίο είναι ένα σύνολο διηγημάτων, αυξημένων ευαισθησιών, που παρακινεί τον αναγνώστη να επεξεργαστεί, να προβληματιστεί και εν τέλει να δράσει στο μέρος που του αναλογεί ώστε συνολικά να υπάρξει μια νέα τάξη πραγμάτων όπου η καταπιεστική πατριαρχία, η έμφυλη βία και άλλα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα θα αποτελούν παλιές ιστορίες και όχι καθημερινότητα για σημαντική μερίδα ανθρώπων.

Επιπλέον, αξίζει να επισημανθεί η προσπάθεια που γίνεται στο βιβλίο να φωτιστούν οι άνθρωποι της επαρχίας με το πραγματικό τους εύρος και βάθος και όχι σαν αφελείς και αδαείς, υποδεέστεροι των ανθρώπων που ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Τέλος, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κειμένου είναι η χρησιμοποίηση προφορικής ντοπιολαλιάς της Λέσβου σε κάποια διηγήματα. Ενδεχομένως, στην αρχή να προκαλέσει στον αναγνώστη κάποια αμηχανία, μα στην πραγματικότητα ο προφορικός λόγος, τη στιγμή μάλιστα που χρησιμοποιεί και ιδίωμα, κρατάει ζεστή την αφήγηση προσδίδοντάς της ρεαλιστική μορφή στο μέγιστο, με ιστορίες που όλοι έχουμε βιώσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Δώδεκα διηγήματα για τη θέση της γυναίκας και τους διάφορους ρόλους της, την έννοια της ταυτότητας, το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση, τη μοναξιά στην τρίτη ηλικία, τον φυλετικό ρατσισμό, τη σύγκριση του παρόντος με το παρελθόν. Όλα τα παραπάνω είναι τοποθετημένα σ’ έναν κοινό άξονα, αυτόν της ελληνικής επαρχίας του σήμερα και του χθες. Μιας επαρχίας που αλλάζει μέσα στα χρόνια, αφομοιώνει αστικά στοιχεία, όμως πάντα διατηρεί τις παραδόσεις, τις δοξασίες και την ταυτότητά της ζωντανή. Η γλώσσα είναι άμεση και απλή, με έντονα στοιχεία προφορικότητας, και ενίοτε εμπλουτίζεται με το μυτιληνιό ιδίωμα.