–

γράφει η Ζωή Κώτσου

–

Αυτό δεν είναι ένα κλασικό βιβλίο για να γίνει μια κριτική και φυσικά, αυτό δεν είναι μια κλασική και συνηθισμένη βιβλιοκριτική. Τα κοινωνιολογικά βιβλία αν και μιλούν για ανθρώπινα φαινόμενα, αποτελούν κυρίως πηγή ανάγνωσης για ακαδημαικό κοινό. Υπάρχουν όμως τόσα πολλά βιβλία, όπως και αυτό, που είναι εύκολα στη κατανόηση και προσφέρουν απλόχερα ενδιαφέρουσες απόψεις.

Τα τεκμήρια ζωής, είναι ένα εγχειρίδιο που στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό. Ο τόνος της φωνής και ο τρόπος γραφής είναι συγκεκριμένος, επαγγελματικός, σοβαρός και περιέχει πολλές άλλες αναφορές για περαιτέρω ανάγνωση.

Το βιβλίο αρχικά, μας παρουσιάζει όλα τα έγγραφα που συνήθιζαν, χρησιμοποιούν και θα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στη ζωή τους. Για παράδειγμα, ημερολόγια, βίντεο, ιστορίες ζωής και προφορικές ιστορίες και άλλου είδους τεκμηρίωσης που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι. Ο συγγραφέας προσπαθεί να απαριθμήσει, να παρέχει και να εξηγήσει με απλό τρόπο πολλά ντοκουμέντα (τεκμήρια) ζωής. Ερευνά την ιστορία αυτών των μεθόδων και το παρασκήνιο της σκέψης του να δημιουργήσει ιστορίες ζωής ένα άτομο. Όμως, δεν μένει μόνο στα παραπάνω. Εξερευνά πολλά πολιτικά και ηθικά ζητήματα που προκύπτουν για αυτού του είδους την έρευνα.

Έχοντας κάποιες γνώσεις όσον αφορά την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, την εθνογραφία και την ανθρώπινη συμπεριφορά, βρήκα το βιβλίο ευανάγνωστο και πολύ πληροφοριακό. Κοιτάξτε, δεν είναι μυθιστόρημα. Επομένως, μην περιμένετε να χάσετε την αίσθηση του χρόνου όταν το διαβάζετε ή να είστε ανυπόμονοι για το επόμενο κεφάλαιο. Αλλά, να είστε σίγουροι ότι δεν θα βρεθείτε να κλαίτε στη γωνία και να διαβάζετε την ίδια σελίδα ξανά και ξανά, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ακαδημαϊκά βιβλία & συγγραφείς γενικότερα. Εάν έχετε σκέψεις και απορίες για τα ανθρώπινα όντα, τότε οδηγείστε σε μια κοινωνιολογική νοοτροπία και αν σας αρέσουν οι τρόποι με τους οποίους εμείς, οι άνθρωποι τεκμηριώνουμε τη ζωή μας, από μια τρίτη οπτική γωνία, τότε πηγαίνετε και πάρτε αυτό το βιβλίο.

Εκδόθηκε αρχικά το 1983, και θα μου πείτε, εντάξει είναι ένα παλιό βιβλίο, ποια θα ήταν η αξία του τώρα (;) Αλλά, το πιο ενδιαφέρον πράγμα σχετικά με την κοινωνιολογία είναι ότι τα πράγματα αλλάζουν πραγματικά(;) Όταν το διάβασα αυτό βιβλίο πριν από ένα μήνα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι απόψεις ήταν πολύ κατανοητές και έμοιαζαν επίκαιρες, μέχρι και τώρα.

Ωστόσο, αυτές οι προσεγγίσεις, της τεκμηρίωσης της ζωής, από ερευνητική άποψη, δεν ήταν τόσο πειστικές ως επιχείρημα έναντι της ποιοτικής έρευνας. Ένα επιχείρημα, που ο Ken Plummer προσπάθησε να «σπρώξει» ως μανιφέστο περί της κοινωνικής έρευνας. Ως κριτική της αντιανθρωπιστικής μεθοδολογίας στις κοινωνικές επιστήμες. Ιστορίες ζωής, προσωπική τεκμηρίωση (ημερολόγια, βίντεο, φωτογραφίες, επιστολές, email, προφορικές ιστορίες) κ.λπ. χρησιμοποιούνται πλέον ευρέως.

Ευτυχώς, αν με ρωτάς. Είμαι μεγάλη θαυμάστρια όλων των παραπάνω. Γιατί; Επειδή, είναι ένας θησαυρός γεγονότων, ιστορίας, συναισθημάτων, παθών, όλων των ειδών οι σκέψεις & πράξεις που έχεις φανταστεί μπορούν να ανακαλυφθούν μέσα από αυτά. Έτσι, ναι, οι κοινωνιολόγοι θα μπορούσαν να βασίσουν ένα μεγάλο μέρος της έρευνας τους σε αυτές τις τεκμηριώσεις.

Ποιοτική βιογραφική έρευνα. Με τα χέρια ψηλά.

Για να γνωρίζετε, το «διδακτικό βιβλίο» χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο, όπως ανέφερα, περιλαμβάνει μια επισκόπηση διαφορετικών τύπων βιογραφικής έρευνας, διαφορετικών τύπων εγγράφων, καθώς και ανασκοπήσεις σημαντικών εξελίξεων στον τομέα. Και το δεύτερο εστιάζει στις ερευνητικές διαδικασίες και στο πώς μπορεί κάποιος να διεξάγει και να γράφει την έρευνα του/της.

Καλή ανάγνωση λοιπόν! Συστήνεται ανεπιφύλακτα!