Το ταξίδι είναι μακρινό… Ο προορισμός άγνωστος, αλλά τόσο προσιτός συνάμα… Το καρδιοχτύπι καθημερινώς σύντροφος μου τώρα πια…
Η αγωνία, ο φόβος, η λαχτάρα… το αδιέξοδο, με παίρνουν απ’ το χέρι κάθε νύχτα για να με περάσουν στην απέναντι όχθη, να με αφήσουν εκεί, και να έρθουν πάλι το ξημέρωμα να με πάρουν… τις πρώτες πρωινές ώρες… Όταν οι άλλοι γύρω μου ξυπνούν… τότε εγώ παλεύω να κοιμηθώ…
Ένας λυγμός που ποτέ δεν γίνετε δάκρυ… ή ένας οδυρμός που ποτέ δεν κορυφώνεται… Παλεύω να βρω την ψυχή μου, κρυμμένη βαθιά μέσα μου, κρυμμένη σε ένα άγνωστο πια για μένα κορμί… Παλεύω να τη βρω, να την εξαγνίσω, να τη φέρω στην επιφάνεια, να τη βάλω στη θέση της καρδιάς, για να καταφέρω να δω καθαρά την ελευθερία που μου υποσχέθηκαν, από την μέρα που γεννήθηκα και που μαζί με ‘μένα γεννήθηκε κι αυτή η ψυχή… Αυτή η άγνωστη ψυχή… Κάπου μεταξύ εφηβείας και ενηλικίωσης, εκείνη προτίμησε να φύγει… να περιπλανηθεί… Να βρει τα όνειρα μου, να σιγοψιθυρίσει τραγούδια στην μοίρα μου, να πλέξει στεφάνι στον άγγελο μου, να περπατήσει πάνω στο κύμα, να ανέβει σ ένα σύννεφο και να φτάσει στην άβυσσο… Μου υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει να με βρει… να μου δώσει ότι η ζωή μου χρωστάει… Πάνε χρόνια που την ψάχνω, μα μόνο τον παλμό της καρδιάς μου, μπορώ να αφουγκραστώ σαν κλείνω τα μάτια… Προσπαθώ να ακούσω το θρόισμα της… Μάταια… Ίσως να μην έμαθα ποτέ να την αναγνωρίζω… Περνάει από δίπλα μου, -μου είπαν-, και με τυλίγει σαν πάχνη, αλλά δεν μ ‘ακουμπάει… Πρέπει εγώ να την αγγίξω… να της τραγουδήσω τον αγαπημένο της σκοπό… να την κρατήσω μέσα μου… στη θέση της καρδιάς… Να μάθω ν΄ αγαπώ μ’ αυτήν… για να είμαι ελεύθερη… να είμαι αληθινή…
Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί αιωρείται στην ατμόσφαιρα και ψάχνει για τα ιδανικά μου… Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί δεν έμαθε ποτέ να συμβιβάζεται… Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί θέλει να πετάει ελεύθερη… κι εγώ… ακόμα την ψάχνω…
Η Ψυχή μου είναι ελεύθερη και δυνατή… Φοβάται… τρομάζει… λυγίζει… μα πάντα μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται… Πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές την έχω χάσει… και πόσες γύρισε πίσω… μόνη της….
“Παλεύω να βρω την ψυχή μου, κρυμμένη βαθιά μέσα μου, κρυμμένη σε ένα άγνωστο πια για μένα κορμί”
Το αδιάκοπο ψάξιμο… η εναγώνια αναζήτηση των ευαίσθητων… εκείνων που δεν αρκούνται σε ένα “καλά είμαστε βρε αδερφέ, τι τα θέλεις τώρα τα δύσκολα”… – κι όλα αυτά δοσμένα τόσο όμορφα, τόσο ποιητικά!
Το video με την υποβλητική μουσική, που έρχεται να δέσει άψογα με το κείμενο/ποίημα, ολοκληρώνει την όμορφη παρουσίαση!
Φίλη μου Έρικα – εξαιρετική δουλειά!
Αγαπητή Βάσω,σε ευχαριστώ και πάλι! Τα σχόλια σου είναι πάντα τόσο εμπεριστατωμένα,που πραγματικά με χαροποιεί να τα διαβάζω!!!!!!!
Αγαπητή Βάσω για ακόμα μια φορά τα σχόλια σου με κάνουν να αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενη!!!!!
Σε ευχαριστώ πολύ!!!!!!
Η Ψυχή μου είναι ελεύθερη και δυνατή… Φοβάται… τρομάζει… λυγίζει… μα πάντα μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται… Πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές την έχω χάσει… και πόσες γύρισε πίσω… μόνη της….Ε Ρ Ι Κ Α ******
Ρενάκι μου <3