Μην επαινείτε την πένα μου κύριοι
πως γράφει λέτε αλήθειες.
Το χέρι που τις γράφει
πως τρέμει να ξέρετε.
Τρέμει από φόβο
τρέμει από απόγνωση
μην το φιλοφρονείτε λοιπόν.
Άχρηστο είναι τούτο το χέρι
σε λευκές σελίδες μόνο δούλεψε
από τους δρόμους μίσεψε.
Ένα με το μυαλό το μπερδεμένο
ένα με το μυαλό το τρομαγμένο
δεν πήγε παραπέρα.
Χέρι που δεν έσπειρε καρπό
χέρι που δεν μάζεψε σπορά
χέρι που δεν χάιδεψε το χώμα
με την καρδιά μόνο την σφιγμένη
στον ασφαλή κλοιό προστατευμένη.
Μην το επαινείτε λοιπόν τούτο το χέρι.
Μια γροθιά δεν έσφιξε υψωμένη
στον αγώνα για την αλήθεια
την ψυχή την κράτησε κλειδαμπαρωμένη…
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Μπορεί τούτο το χέρι να μην έσπειρε, να μη θέρισε καρπούς όπως λες μα σαν εργαλείο του νου έσπειρε στο μυαλό ομορφιά και σοφία και ο άνθρωπος εξελίχθηκε πνευματικά και μεγαλούργησε. Ένα τέτοιο χέρι είναι και το δικό σου Άννα καλή μας και γι’ αυτό το επαινούμε.
Καλή Κυριακή και καλή εβδομάδα.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Λένα μου!!Καλή Κυριακή και καλή εβδομάδα και σε εσένα!!
Τούτο το χέρι όμως γράφει πολύ όμορφα ποιήματα!
Nα είσαι πάντα καλά Έλενα σε ευχαριστώ τόσο πολύ!!!!
Ωραία ενδοσκοπική και αυτοκριτική ματιά…
Ευχαριστώ πάρα πολύ Σπύρο!!
Αυτό το χέρι το αγαπάμε γιατί γράφει με την ψυχή του!! Καλησπέρα Άννα!
Μάχη μου <3 🙂 … την καλησπέρα μου!!!