Η Θεοδώρα Τζόκα, μετά το βιβλίο ‘Το παρελθόν φυγείν αδύνατον’ έρχεται με τη γνώριμη γραφή της να μας γνωρίσει την Ευδοκία, μια τυπική Ελληνίδα που μεγαλώνει μέσα στην ασφυκτική και κλειστή κοινωνία ενός χωριού. Μέσα από το ημερολόγιο της αλλά και τις αναμνήσεις της κόρης της ξετυλίγεται η ιστορία της, μια ιστορία που ξεκινάει μεν σ’ ένα φτωχό χωριό της Ελλάδας μέσα στον πόλεμο αλλά ολοκληρώνει τον κύκλο της σε μια μεγαλούπολη της Αμερικής, τη δεκαετία του 1950. Ένας έρωτας που ολοκληρώνεται μπροστά στα μάτια της Παναγίας αλλά είναι παράνομος για τα μάτια του κόσμου, τη στοιχειώνει και την κυνηγάει σε ολόκληρη της ζωή της, ένας γάμος από συμφέρον και μια ζωή που μοιάζει να μην έχει κανένα ενδιαφέρον σκιαγραφούνται ανάγλυφα από την πένα της Θεοδώρας Τζόκα και κάνουν τον αναγνώστη να αγωνιά μαζί με τους πρωταγωνιστές της.
Το βιβλίο της Ευδοκίας είναι μια καλογραμμένη ιστορία η οποία θα μπορούσε να είναι αληθινή. Παρόμοιες ιστορίες έχουν ακουστεί από ανθρώπους οικείους μας, ιστορίες που είναι συνήθως γεμάτες πόνο και με την ελπίδα σχεδόν χαμένη. Η συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει τον πόνο των ανθρώπων της εποχής με εξαιρετικό τρόπο ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις κρυφές τους σκέψεις αλλά και τις προσδοκίες τους με τρόπο μοναδικό. Οι χαρακτήρες περιγράφονται με ζωντάνια, αυτούσιοι και χωρίς τίποτα περιττό στη γραφή, οι ρόλοι που διαδραματίζουν μέσα στην ιστορία είναι ρεαλιστικοί, χωρίς υπερβολές ή εξωραϊσμούς, ενώ και η ίδια η ιστορία εξελίσσεται ομαλά και χωρίς να υπάρχει κανένα σημείο που να ξενίζει τον αναγνώστη. Η Θεοδώρα Τζόκα γράφει και περιγράφει σαν να ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων κι αυτό είναι ένα σημείο που έλκει τον αναγνώστη στις σελίδες του βιβλίου.
Τόσο στο βιβλίο Το παρελθόν φυγείν αδύνατον όσο και στο Βιβλίο της Ευδοκίας, η Θεοδώρα Τζόκα έχει δημιουργήσει εξαιρετικές ιστορίες με κύριο χαρακτηριστικό τους το γεγονός πως περιγράφει κι αναδεικνύει τους πρωταγωνιστές με τρόπο εξαίσιο. Το βιβλίο της Ευδοκίας, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής της συγγραφέως, ένα βιβλίο που ξεχωρίζει και μπορεί κάλλιστα να συμπεριληφθεί στα αξιόλογα βιβλία κάθε αξιοπρεπούς βιβλιοθήκης.
“Η συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει τον πόνο των ανθρώπων της εποχής με εξαιρετικό τρόπο ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις κρυφές τους σκέψεις αλλά και τις προσδοκίες τους με τρόπο μοναδικό”
Ένα πραγματικά εξαιρετικό μυθιστόρημα, βρίσκομαι ήδη στα μισά της διαδρομής του και με ταξιδεύει συναρπαστικά!
Έχοντας μπολιαστεί με τον εξαίσιο τρόπο γραφής της φίλης μας Θεοδώρας Τζόκα από το προηγούμενο συναρπαστικό της βιβλίο «Το Παρελθόν Φυγείν Αδύνατον» και ωθούμενος από την άποψη του Κώστα Θερμογιάννη αλλά και την γνώμη της Βάσως Αποστολοπούλου είναι φυσικό να με “τρώει” η ανάγκη να το διαβάσω.