Κάνω άραγε τις σωστές επιλογές;

Και αν κατάφερα να επιτύχω έναν στόχο μικρό

Γιατί νιώθω και πάλι τόσο κενός;

Σαν εγκλωβισμένο πουλί σε κλουβί 

Έτσι νιώθω κι εγώ…

Και η ελευθερία μου σαν πέταξε μακριά,

Τίποτα δεν είναι ίδιο,

Τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως παλιά.

Αναζητώ συνεχώς την έκφραση που θα με λυτρώσει 

Και το όνειρο χάνεται όλο και πιο βαθιά…

Σε εκείνο το αίνιγμα που σηματοδότησε 

Το ξύπνημα της ύπαρξης μου… και…

Ο ουρανός σκοτείνιασε απειλητικά.

Όλα μέσα μου άλλαξαν και πάλι ξαφνικά.

Μπορείς να δαμάσεις τα κύματα της θάλασσας;

Μπορείς άραγε να χορτάσεις μια πεινασμένη 

Ψυχή ή να γεμίσεις μια άδεια καρδιά;

Έκλαψα κάτω από το ημίφως της σελήνης,

Αλλά το πλήρωμα δεν έμελλε να φτάσει…

Και αν δεν ζητούσα μόνο την αγάπη μέσα 

Σε ένα κόσμο που δεν ξέρει να αγαπά,

Τι θα έμενα από μένα;

Και αν έχω κάτι να θυμάμαι, 

Όταν όλα θα έχουν τελειώσει πια…

Είναι εκείνη η δίψα, εκείνη η ατέρμονη 

Δίψα για ζωή.

Μια ζωή που ποτέ δεν έζησα, μα πάντα

Θα την νοσταλγώ.

Σαν παιδική ανάμνηση, 

Σαν όνειρο απατηλό.

Μια ομιχλώδης στιγμή μέσα στο κενό.

_

γράφει η Χριστίνα