Όταν είχε κυκλοφορήσει πέρυσι στις αίθουσες το ‘’Κορίτσι που εξαφανίστηκε’’ θέλησα να το δω κυρίως λόγω David Fincher-οι αδυναμίες δε κρύβονται, τι να κάνουμε-κι όχι τόσο λόγω ιστορίας. Είχα ακούσει διφορούμενα σχόλια για το έργο αλλά τόλμησα να το δω για να έχω και προσωπική άποψη. Αν εξαιρέσουμε ότι λόγω κάποιων, ας πούμε, προσωπικών προβλημάτων, δε μπόρεσα να παρακολουθήσω το φινάλε, ενώ ήμουν μέσα στην αίθουσα-μεγάλη ιστορία, μη ρωτάτε-το όλο θέμα μου είχε φανεί πολύ παρατραβηγμένο χωρίς να δικαιολογεί ορισμένες καταστάσεις, όπως επίσης δε μου άρεσε που η αλήθεια αποκαλυπτόταν στη μέση της ταινίας. Αυτό κατ’ εμέ έχασε πολύ από την αγωνία και το όποιο σασπένς υπήρχε κι από εκεί και μετά κατέστησε το φιλμ φλύαρο και ολίγον βαρετό. Ένα χρόνο μετά, παρόλο που ήμουν ακόμη αρνητικά προκατειλημμένη, έπεσε τελείως τυχαία στα χέρια μου το βιβλίο σε καλή τιμή κι επειδή γενικά είμαι άνθρωπος που δίνω δεύτερες ευκαιρίες είπα να τολμήσω να το διαβάσω, προσπερνώντας κάποια σημεία που γνώριζα ότι θα είναι ‘’κάπως’’, κυρίως λόγω της ψυχογράφησης των ηρώων και για να μπορέσω να καταλάβω γιατί τελικά έγιναν όλα αυτά. Εν τέλει μου άρεσε πολύ περισσότερο απ’ όσο πίστευα και μπόρεσα να κατανοήσω και γιατί έγιναν όσα έγιναν αλλά και να δικαιώσω τον Fincher ότι έκανε ακόμη μια φορά εξαιρετική δουλειά οπτικοποιώντας το.

Ο Νικ και η Έιμι είναι φαινομενικά για όλους το τέλειο ζευγάρι. Παρά τα όποια μικροπροβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι πολύ αγαπημένοι και παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς. Όλα όμως αλλάζουν όταν την ημέρα της 5^ης επετείου του γάμου τους η Έιμι εξαφανίζεται. Τί έχει συμβεί στη γυναίκα του; Γιατί εξαφανίστηκε; Ο Νικ από θύτης γίνεται θύμα της υπόθεσης κατηγορούμενος για τη δολοφονία της γυναίκας του με όλους και όλα εναντίων του. Θα καταφέρει να αποδείξει την αθωότητα του; Ή μήπως δεν είναι τόσο αθώος όσο φαίνεται;

Η Τζίλιαν Φλιν δεν είναι συνηθισμένη συγγραφέας, γι’ αυτό μη περιμένετε να διαβάσετε στα βιβλία της συνηθισμένες ιστορίες. Έχοντας διαβάσει εκ των προτέρων και τον ‘’Σκοτεινό τόπο’’ και τα ‘’Αιχμηρά αντικείμενα’’ είχα την άποψη πως πρόκειται για μια από τις πιο dark συγγραφείς των νέων χρόνων με ωραία μεν ψυχογραφήματα των χαρακτήρων της αλλά και μια έντονη κατάθλιψη που ανέδιδαν τα κείμενα της κάνοντας τα ενίοτε ιδιαίτερα βαριά στην ανάγνωση. Στο ‘’Κορίτσι που εξαφανίστηκε’’ κάνει μια αρκετά μεγάλη θεματική θα έλεγα στροφή, αφού το συγκεκριμένο έργο δεν είναι μεν τόσο σκοτεινό ή ψυχολογικά βαρύ όπως τα προηγούμενα, έχει πίσω του όμως δύο πρωταγωνιστές πραγματικά κατεστραμμένους που τρώνε τις σάρκες τους αντί να αφήσουν το παρελθόν στο παρελθόν και να κάνουν μια νέα αρχή. Μιλάει για ένα γάμο που είχε όλα τα φόντα να είναι τέλειος όμως απέτυχε γιατί διάφορα γεγονότα τον εμπόδισαν. Ποιός ευθύνεται γι’ αυτό; Η αλήθεια όταν αποκαλύπτεται είναι λυτρωτική ή μήπως όχι πάντα; Υπάρχει περιθώριο διαφυγής ή πια είναι πολύ αργά; Όλα αυτά αποκαλύπτονται με εξαιρετική μαεστρία μέσα στο βιβλίο, υπάρχουν ατάκες που σφάζουν με το βαμβάκι πραγματικά, ωστόσο ο βασικός θεματικός του άξονας είναι πού μπορεί να φτάσει κάποιος όταν αισθάνεται εξαπατημένος. Σαφώς και δεν είναι το παράδειγμα προς μίμηση, είναι όμως μια ακραία κατάσταση που στην έσχατη περίπτωση μπορεί να είναι αληθινή.

Παράλληλα δε θα μπορούσα να μην αναφέρω την εξαιρετική αποτύπωση στο χαρτί της αντιμετώπισης του θέματος από τα ΜΜΕ, τα οποία από τη μια στιγμή στην άλλη σε κατακεραυνώνουν χωρίς να σου δώσουν το περιθώριο να απολογηθείς και να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου και αμέσως μετά σε ανυψώσουν πάλι στα ουράνια τοποθετώντας σε στο απυρόβλητο. Αν αυτό δε λέγεται ανθρώπινη και συναισθηματική εκμετάλλευση, δε ξέρω πώς θα μπορούσε να λέγεται.

Δε θέλω να δώσω περισσότερα spoilers γιατί είναι πολύ λεπτή η διαχωριστική γραμμή που χωρίζει όσα πρέπει και δε πρέπει να αποκαλυφθούν, το μόνο που έχω να πω είναι πως παρά τα όποια παρατραβηγμένα ίσως στοιχεία, αξίζει αυτό το βιβλίο να διαβαστεί λόγω της διαφορετικότητας του θέματος και της αποκάλυψης της υπόθεσης σελίδα τη σελίδα.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου