Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Φώτα αναμμένα.
Απέναντι.
Ζαριά.
Άχρηστα χαρτιά
(είπαν).
Μα πιο πολύ την πόνεσε,
που η γραφή της
ταξιδεύει
μέσα σε βαλίτσες άλλων.
Άλλοι πλούτισαν στη ράχη της.
Ζαριά,
το μαχαίρι ήρθε αργά.
Ω Ευτυχία!
«Τα γεννάει,
Τα μοιράζει,
Χωρίς να νοιάζεται».
Πέφτει κάτω το μαχαίρι.
Άτιμο μιλέτι.
Άχρηστο μαχαίρι.
Ζαριά.
_
γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/TWzmEur3V1g?si=Lt_vpglXVOZRGmkfΚαθημερινή https://youtu.be/C9-7BtYfxZs?si=AdaMpAil0DTw8vni Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων...
H Όλγα εντελώς αυθόρμητα και με τα μάτια της βουρκωμένα άρχισε να του εξιστορεί το παιδικό της όνειρο. “Το κορίτσι στεκόταν όρθιο στα κάγκελα της αυλής του σπιτιού του. Ήταν παιδί ακόμα και στην ψυχή του δεν υπήρχε καχυποψία. Του άρεσε να ζωγραφίζει, να αποτυπώνει...
Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο...
α)Την είδα καθώς πλησίαζαΞεμύτιζε το καπέλο της τιμονιέρας σαν πολεμιστής-ξεπροβάλλει δειλά μονάχα το κράνος τουπράγμα τόσο ανάξιο, ως και λόγου-Πολεμίστρα της ένα βουνό από δίχτυαΉταν γαλάζια όπως η θάλασσα-σε μεριές βέβαια υπήρχε πεταμένο χρώμα από βότσαλα-Έψαξα...
Η πεζή και τετριμμένη καθημερινότητα δεν επρόκειτο να διαταραχθεί. Τα ίδια και τα ίδια αδιέξοδα μεταξύ των οποίων ακροβατούσε επιδιώκοντας να βρει την ισορροπία της ζωής. Όμως αυτή δεν ερχόταν. Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος σε έναν κόσμο ασταθή; Για να γίνει κάτι...
0 Σχόλια