Δημοσθένης Δαββέτας
vakxikon
ISBN: 978-618-5144-70-8
Ο Δημοσθένης Δαββέτας είναι ένα αεικίνητος καλλιτέχνης με συνεχείς δράσεις τόσο στην λογοτεχνία όσο και στα εικαστικά. Έχει χαρακτηριστεί homo universalis που ζει μέσα σε μία άτυπη Αναγέννηση.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το β΄ μέρος της τριλογίας των άστρων, μετά τους «ήχους του σύμπαντος» (πληθώρα, 2015), «η απιστία των Άστρων» (Vakxikon.gr, 2016), που ακολουθεί την ιστορία ενός παιδικού έρωτα που ξεκινά όταν ένα μικρό αγόρι εντυπωσιάζεται από το πρώτο φωτεινό άστρο στον ουρανό (Αφροδίτη), το οποίο είδε να πέφτει στην αυλή της Αφροδίτης την οποία ψάχνει επί χρόνια.
Η συλλογή περιλαμβάνει ποιητικές συνθέσεις με αυτόνομα έργα. Μία ψηφιδωτή αποσπασματικότητα διακρίνει τη συλλογή εμποτισμένη σε φιλοσοφικές ιδέες με ποιητική μορφή οι οποίες διαπραγματεύονται τις σχέσεις των ανθρώπων με τον ουρανό, τον έρωτα με την ποίηση. Παρά την αυτοαναφορικότητα, καθώς ο δημιουργός διαπραγματεύεται συνεχώς την ποιητική δημιουργία και αναζητά ένα νέο πεδίο διαβούλευσης του ποιητικού έρωτα, το φιλοσοφικό στοιχείο είναι κυρίαρχο.
Με ποικιλία ποιητικών υποκείμενων και ένα στοχαστικό ύφος που θεμελιώνεται στην αποφθεγματική έκφραση ο ποιητής στοχάζεται για τον έρωτα, τις σχέσεις με το κοινωνικό σύνολο, για την αντιμετώπιση του έρωτα σαν υλικό για την ποίηση του. Ωστόσο, το στοχαστικό περιεχόμενο δεν καταφέρνει να υποταχθεί στο συναισθηματικό. Γιατί, τελικά οδηγός της τέχνης δεν είναι το μήνυμα, αλλά το ίδιο το συναίσθημα και οι αισθήσεις.
Η γλώσσα παραμένει οικεία λιτή με έντονα στοιχεία προφορικότητας τόσο στη φιλοσοφική προσέγγιση όσο και στην περιγραφική. Υιοθετεί έναν διδακτικό λόγο ενισχύοντας το στοχαστικό ύφος που εδράζεται στο αοριστολογικό β΄ ενικό το οποίο συνοδεύεται συχνά από ρητορικά ερωτήματα, που εμπεριέχουν την απάντηση ή δίνουν μία συναισθηματική κατεύθυνση απόκρισης.
Ο δημιουργός συνδέει την ποίηση με τα άστρα. Χωρίς να ξεχνάμε τη μεταφυσική και συμβολική σαχτουρική ανύψωση του πνευματικού στον ουρανό (όπου το πουλί και ο ποιητής λειτουργούν ως αγωγοί προς τη γη –το χώρου του υλικού), ο Δαββέτας την ανυψώνει ακόμα πιο μακριά. Έτσι, η ποίηση αγγίζει την αιωνιότητα, από τη στιγμή της αστρικής γέννησής της ως τη μαύρη τρύπα.
Στην ουσία ο δημιουργός συνδυάζει την ερωτική ποίηση με τη φιλοσοφική και την υπαρξιακή μέσα σε μία συνεχή αστρική αλληγορία με συνεχείς -άμεσες ή έμμεσες αναφορές- αναφορές στην ίδια την ποιητική δημιουργία. Αδιάφορος για την εικαστική στέκεται στο φιλοσοφικό περιεχόμενο της σχέσης του ατόμου με το κοινωνικό περιβάλλον και μέσα σε ένα αυτοαναφορικό πλαίσιο στοχάζεται για την οδό δραπέτευσης που προσφέρει η ποίηση. Και όπως τα άστρα φωτίζουν το αχανές σύμπαν, έτσι και οι λέξεις φωταγωγούν το μελανό βίο και τον ποιητικό ναρκισσισμό των ανθρώπων που διοχετεύουν στο χαρτί.
Ο ποιητής αναζητά τη μαγική λέξη που θα διατρίσει το σύμπαν, όπως ο Γιώργης Παυλόπουλος στη μεταφυσικής χροιάς πύλη του περιμένει το μαγικό/τέλειο ποιητικό αντικλείδι που θα την παραβιάσει. Ψάχνει τη λέξη στον έρωτα συνδέοντας την ποιητική δημιουργία με τον ίδιο τον έρωτα.
Το δέσιμο όμως του έρωτα με τα άστρα και την ποίηση μας επιστρέφει στα πρώτα ποιητικά γραπτά της ελληνικής γραμματολογίας· στη Θεογονία του Ησίοδου, όπου ο Έρως, αγέννητος και άτεκνος, κατέχει τη σημαντικότερη θέση για την Κοσμογονία ωθώντας τους άλλους στη σύλληψη και τη γέννηση του Κόσμου. Εξάλλου, τα άστρα (και η νύχτα) συνδέονται με τον έρωτα και την ποίηση ήδη από την αρχαϊκή περίοδο μέχρι και σήμερα μέσα σε ένα αιώνιο ρομαντικό πλαίσιο.
Μα ο έρωτας συνδέεται με τη μοναξιά, όπως ακριβώς η ζωή των άστρων είναι μοναχική. Έτσι, ο ποιητής βρίσκει την ευκαιρία να στοχαστεί για το πάθος και τον πόνο του χωρισμού και τη δυσεπίλυτη εξίσωση της αγάπης, τις εφήμερες κι ατυχείς σχέσεις.
Ωστόσο, το πάθος αποτελεί το πραγματικό φως και στόχος ζωής. Σαν άλλο άστρο χρωματίζει τη ζωή και σε διαπερνά και σε καίει μεταμορφώνοντάς σε φως. Είναι το μυστικό για να βρεις τη θέση σου στον κόσμο, αυτή τη θέση που ενώ εκ γεννήσεως σου ανήκει, εντούτοις πρέπει να δώσεις ανελέητη κι άνιση μάχη με τα θηρία. Το πάθος λοιπόν μεταμορφώνεται ποιητικά σε αυτόφωτο σκοπό της ζωής απενοχοποιημένο για την (αυτό)καταστροφική του τάση, όπως και τα άστρα που ενώ είναι τόσο βίαια (στη γέννηση και τη ζωή τους), αντιμετωπίζονται με μία λυρική διάθεση από τους ανθρώπους.
Μα η μοναξιά είναι ο θάνατος του άστρου-έρωτα, η μαύρη τρύπα της ύπαρξης και η ήττα του πάθους που οδηγεί στην ποίηση. Η ποίηση οδηγεί στην ήττα καθώς σπέρνει ανέραστες επιθυμίες στο σύμπαν δίχως ν’ ακούν τα’ αστέρια κι οι πλανήτες. Ο χωρισμός συνδέεται με την ποίηση μέσα από μία ελεγειακή διάθεση. Το μαραμένο λουλούδι του έρωτα δίνει τη θέση του στην ποίηση.
0 Σχόλια