Μια ζωή υπάρχουνε
Εντάσεις αποστάσεις
Μα σα θα ’ρθουμε μόνιμα
Τρέχα να τις προφτάσεις.

Ο κύκλος που τελείωσε
Τ’ άστρα κι αν εσβηστήκαν
Και σ’ έναν επίγειο ουρανό
Κληθήκαν κι αμπαρωθήκαν.

Τι κι αν δεν έχει κλειδαριές
Τι κι αν επιβραβεύουν
Ψυχές που τις λησμόνησαν
Το χώρο τους γυρεύουν

Ένταξης να αποκριθούν
Και με το παραπάνω
Μ’ αυτοί ελογαριάζανε
Πράμα από στρατό πιο πάνω

Τα χρόνια ετελείωσαν
Λες και αποφοιτήσαν
Σε σχολείο παραλόγου
Καθεστώτος κι αφοπλίσαν

Τις τύχες τους δε θέλησαν
Να πάρουνε στα χέρια
Κι έτσι επροτιμήσανε
Να κόβουν σα μαχαίρια.

Λόγια και τακτικές
Που ωθούνε σε δράμα
Ωδύνες σπαρακτικές
Στου μισεμού το κλάμα

Θέλουν και παρακαλούν
Να δώσουν σημασία
Στο τι νιώθουν, τι ζητούν
Αλάργα από απαξία.

Μα αυτούς εμάθανε
Συντηρικά εζήσαν
Με παρωπίδες τη ζωή
Και δεν επιθυμήσαν

Να διατηρήσουνε
Σχέσεις με ανθρώπους
Παρά υποτάσσανε
Ιδέες φυγής με τρόπους

Αδιάλλακτοι πολλοί
Τη ζωή τους αντικρύζουν
Παραστράτημα φυγής
Και το αναγνωρίζουν.

Το συρματόπλεγμα ποτέ
Δε στάθηκε τυχαία
Μέσο απομόνωσης
Φραγής επιταγής
Υποταγής μοιραία

Αφού ετέθη εξ αρχής
Τι κι αν επέσει εργασίας τους η αυλαία.

–

γράφει η Άννα Ζανιδάκη